| Z przykrością informujemy, że w dniu 17.06.2026 r. odeszła od nas Prof. dr. hab. Teresa Sławińska-Ochla  Prof. dr hab. Teresa Sławińska-Ochla była wieloletnim pracownikiem Wydziału Wychowania Fizycznego i Sportu, kierownikiem Katedry oraz Zakładu. Pełniła również funkcję Dziekana Wydziału Wychowania Fizycznego. |
Ostatnie pożegnanie prof. dr hab. Teresy Sławińskiej-Ochli odbędzie się dnia 24 czerwca 2026 r. (środa) o godz. 11.20 w Kaplicy Cmentarza Komunalnego na Osobowicach we Wrocławiu (ul. Osobowicka 59).
Prof. dr hab. Teresa Sławińska-Ochla
Prof. dr hab. Teresa Sławińska Ochla była wybitną badaczką, której całe życie zawodowe i osobiste koncentrowało się wokół człowieka.
Działalność Naukowa i Badawcza obejmowały biologię człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem środowiskowych modulatorów rozwoju morfo-funkcjonalnego dzieci i młodzieży. Zajmowała się również dynamiką zmian inwolucyjnych w okresie dojrzałości i starości. W swojej pracy analizowała rolę aktywności fizycznej i sprawności fizycznej w utrzymaniu zdrowia, a także międzypokoleniowe zmiany kondycji biologicznej populacji polskiej.
Od początku pracy zawodowej aktywnie uczestniczyła w istotnych badaniach populacyjnych.
Brała udział w III i IV Zdjęciu Antropologicznym a także uczestniczyła w longitudinalnych badaniach bliźniąt wrocławskich.
Monitorowała rozwój morfologiczny i funkcjonalny populacji wiejskiej oraz współorganizowała badania nad sprawnością fizyczną dzieci w Zagłębiu Miedziowym. Współtworzyła ideę badania kondycji biologicznej Dolnoślązaków po 60. roku życia.
W chwilach wolnych od pracy akademickiej z pasją oddawała się fotografii przyrodniczej oraz literaturze biograficznej, jednak to turystyka górska była jej największą miłością, w której odnajdywała spokój i życiową przestrzeń.
W pamięci współpracowników oraz studentów zapisała się jako osoba o wysokiej kulturze osobistej i wielkim sercu. Była niezwykle życzliwa i zawsze uśmiechnięta. Cechował ją wewnętrzny spokój, który udzielał się otoczeniu.
Wyróżniała się rzadką dziś umiejętnością głębokiego wsłuchiwania się w drugiego człowieka. W codziennym pośpiechu świata nauki zawsze potrafiła znaleźć czas i cierpliwość dla każdego, kto potrzebował jej uwagi. Była zawsze pomocna, gotowa wesprzeć radą i dobrym słowem. Jej odejście pozostawia ogromną pustkę w sercach wszystkich, którzy mieli zaszczyt spotkać ją na swojej drodze.