AKADEMIA WYCHOWANIA FIZYCZNEGO

University School of Physical Education

adres: al. Ignacego Jana Paderewskiego 35; 51-612 Wrocław

REKTORAT

adres: ul. Stefana Banacha 11, 51-617 Wrocław,

tel. + 48 (71) 347 31 14; 347 31 01

fax: + 48 (71) 347 31 81

www.awf.wroc.pl

 

 

 

 

 

 

 

 

Pakiet Informacyjny ECTS

[rok akad. 2011/2012]

 

 

 

 

 

WYDZIAŁ WYCHOWANIA FIZYCZNEGO

KIERUNEK SPORT

 

 

     


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opracowanie:

dr hab. Anna Skrzek, prof. nadzw.

Prorektor ds. Nauczania

AWF we Wrocławiu


 

 

SPIS TREŚCI

SPIS TREŚCI 3

I. INFORMACJE OGÓLNE.. 5

1. System ECST. 5

2. Mobilność studentów.. 6

II. INFORMACJE o UCZELNI 7

2. Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu.. 8

2.1. Nazwa i adres uczelni 9

2.2. Władze uczelni 9

2.3. Struktura uczelni 10

2.4. Kalendarz roku akademickiego. 11

2.6. Zasady przyjęć na studia. 12

2.7. Najważniejsze przepisy Uczelni 12

III. INFORMACJE o STUDIACH.. 15

1. Kierunek studiów:  SPORT. 15

1.1. Struktura studiów i formy studiowania. 15

1.2. Cele zawodowe i edukacyjne kształcenia. 15

1.3. Diagram semestralny studiów I stopnia. 16

1.4. Diagram semestralny studiów II stopnia. 23

1.5. Alfabetyczna lista specjalizacji zawodowych.. 28

1.6. Prezentacja specjalizacji zawodowych.. 28

1.7. Alfabetyczna lista specjalizacji instruktorskich.. 34

1.8. Prezentacja specjalizacji instruktorskich.. 35

1.9. Alfabetyczny wykaz specjalizacji instruktorskich – specjalność Sport paraolimpijski 55

1.10. Prezentacja specjalizacji instruktorskich – Sport paraolimpijski 55

1.11. Alfabetyczny wykaz dyscyplin sportowych, w których można uzyskać stopień trenera II klasy. 59

1.12. Prezentacja dyscyplin sportowych.. 59

1.13. Alfabetyczna lista przedmiotów do wyboru.. 70

1.14. Prezentacja przedmiotów teoretycznych do wyboru – w układzie alfabetycznym    72

1.17. Prezentacja przedmiotów praktycznych do wyboru – w układzie alfabetycznym    112

1.18. Prezentacja przedmiotów obligatoryjnych.. 129

IV. OGÓLNE INFORMACJE dla STUDENTÓW MOBILNYCH.. 200

1. Koszty utrzymania. 200

2. Opieka medyczna. 200

3. Ubezpieczenie. 200

4. Pomoc finansowa dla studentów.. 200

5. Baza dydaktyczna. 201

6. Kursy językowe. 201

7. Praktyki 201

8. Organizacje studenckie. 201

9. Czas wolny. 202

10. Rejestracja studentów zagranicznych w ramach programu LLP Erasmus. 202

11. Informacje praktyczne dla studentów mobilnych.. 202

 


 

Koordynator Uczelniany

Koordynatorzy Wydziałowi ECTS

dr hab. Anna Skrzek, prof. nadzw.

Prorektor ds. Nauczania

ul. Banacha 11, 51-617 Wrocław

tel. (+48.71) 347 31 66

fax: (+48.71) 348 31 25

e-mail: anna.skrzek@awf.wroc.pl

 

Doc. dr Marek Lewandowski

Wydział Wychowania Fizycznego

al. I.J. Paderewskiego 35, 51-612 Wrocław

tel. (+ 48.71) 347 30 72

fax: (+ 48.71) 347 30 81

e-mail: marek.lewandowski@awf.wroc.pl

 

dr hab. Ewa Demczuk-Włodarczyk, prof. nadzw.

Wydział Fizjoterapii

al. I.J. Paderewskiego 35, 51-612 Wrocław

tel. (+ 48.71) 347 34 27

fax: (+ 48.71) 34 734 37

e-mail: ewa.demczuk-wlodarczyk@awf.wroc.pl

 

I. INFORMACJE OGÓLNE

 

Pakiet informacyjny adresowany jest do kandydatów na studia  oraz do studentów innych uczelni krajowych i zagranicznych pragnących zaliczyć część swoich studiów w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Pakiet zawiera informacje o Wrocławiu, Akademii, jej strukturze i działalności, a przede wszystkim o studiach prowadzonych w uczelni, zasadach rekrutacji na studia oraz zasadach studiowania.

 

1. System ECST

 

System ECTS, opracowany w późnych latach osiemdziesiątych przez Komisję Wspólnoty Europejskiej, służy ułatwieniu dostępu do pełnej informacji o programach studiów prowadzonych w uczelniach, a przez to zwiększeniu i usprawnieniu międzyuczelnianej i międzynarodowej wymiany studentów. Określony w systemie ECTS sposób pomiaru i oceny wiedzy, kompetencji i umiejętności zdobytych przez studenta, wyrażony w punktach ECTS, umożliwia rozpoznanie i uznanie programu studiów zaliczonego w uczelni partnerskiej, krajowej bądź zagranicznej.

System ECTS, pierwotnie opracowany dla mobilności studentów – transferu punktów ECTS, został następnie dopracowany do roli akumulacji punktów przez studenta w procesie kształcenia. Akronim ECTS jest nadal stosowany, chociaż oznacza aktualnie the European Credit Transfer and Accumulation System.

Pakiet Informacyjny ECTS jest podstawowym dokumentem systemu ECTS – the European Credit Transfer System – zawierającym pełną informację o Uczelni, jej strukturze i działalności, studiach i programach prowadzonych w Uczelni oraz o zasadach studiowania. Punkty ECTS są liczbą przyporządkowaną przedmiotowi odzwierciedlającą całkowity nakład pracy studenta (tj. udział w zajęciach oraz pracę własna w domu, bibliotece) potrzebny do zaliczenia przedmiotu, czyli do zdobycia wiedzy, umiejętności i kompetencji założonych w programie i celu realizacji przedmiotu. Student otrzymuje przypisaną przedmiotowi liczbę punktów ECTS po spełnieniu wszystkich, określonych w planie studiów i programie nauczania, wymagań oraz osiągnięciu właściwego poziomu założonych dla tego przedmiotu efektów kształcenia.

Liczba punktów ECTS przypisanych przedmiotom w semestralnym programie studiów wynosi około 30 (27-33), zaś w programie rocznym 60. Warunkiem zaliczenia semestru/roku studiów jest uzyskanie przez studenta liczby punktów wynikającej z planu studiów i programu nauczania, zgodnie z zasadami określonymi w regulaminie studiów.

Liczba punktów ECTS wymagana do ukończenia studiów w AWF:

– pierwszego stopnia wynosi 180

– drugiego stopnia wynosi 120

 

2. Mobilność studentów

 

System ECTS opracowano pod kątem stworzenia przejrzystych zasad mobilności studentów, a w szczególności poznania oraz uznania (okresu) i programu studiów realizowanych przez studenta w uczelni partnerskiej. Celowi temu służą kluczowe dokumenty ECTS:

Pakiet informacyjny/katalog kursów. Pakiet informacyjny zawiera szeroki wachlarz danych o Uczelni, prowadzonych studiach i zasadach studiowania, realizowanych programach nauczania i warunkach zaliczania tych programów, a także praktyczne informacje o mieście, jego zasobach kulturowych i turystycznych, etc.

Formularz zgłoszeniowy (Application Form) z danymi personalnymi studenta niezbędnymi do zarejestrowania go w uczelni partnerskiej.

Porozumienie o programie zajęć (Learning Agrement) służy do zawarcia porozumienia między studentem i uczelniami: macierzystą i partnerską o programie realizowanym przez studenta w uczelni partnerskiej i zasadach jego uznania i zaliczenia w uczelni macierzystej*/.

Wykaz zaliczeń (Transcript of records) stanowi potwierdzenie przez uczelnię partnerską zaliczenia przez studenta mobilnego programu. W dokumencie tym podany jest wykaz przedmiotów zaliczonych, wraz z ocenami i punktami ECTS uzyskanymi przez studenta**/.

Dowód zaliczenia przez uczelnię macierzystą programu realizowanego w uczelni partnerskiej (Proof of recognition). Dokument ten ma potwierdzić dotrzymanie przez uczelnię macierzystą warunków umowy zawartej w Porozumieniu o programie zajęć, poprzez wykazanie w nim przedmiotów i liczby punktów ECTS uznanych w karcie osiągnięć studenta.

Wszelkie zmiany wprowadzane do Porozumienia o programie zajęć, zwanym dalej Porozumieniem, przez którąkolwiek ze stron, wymagają formy pisemnej zatwierdzonej przez wszystkie strony porozumienia: studenta, uczelnię partnerską i uczelnię macierzystą. Uczelnia powinna dołożyć wszelkich starań, aby przy sporządzaniu Porozumienia nie dopuścić do powstania istotnych różnic programowych w stosunku do standardów kształcenia dla danego kierunku studiów. W przypadku, gdy różnic tych nie da się uniknąć, należy przed wyjazdem studenta do uczelni partnerskiej określić sposób i termin realizacji oraz zaliczenia różnic programowych.

Jeżeli wszystkie uzgodnione w Porozumieniu warunki zostaną przez studenta spełnione, okres studiów (przedmioty, zaliczenia, egzaminy, punkty ECTS) zostaną mu uznane i potraktowane jako równoważne z odpowiednim okresem studiów (przedmiotami, zaliczeniami, egzaminami, punktami) w uczelni macierzystej. Decyzję o tym, czy uzgodnione warunki zostały spełnione przez studenta, podejmuje dziekan uczelni macierzystej.

W przypadku stwierdzenia niezgodności między Porozumieniem o programie zajęć i Wykazem zaliczeń, decyzję, co do sposobu i zakresu zaliczenia programu i okresu studiów podejmuje dziekan uczelni macierzystej. Dziekan decyduje, czy niespełnienie warunków Porozumienia przez studenta stanowi podstawę do skreślenia go z listy studentów, czy skutkuje koniecznością zaliczenia przez studenta, w uczelni macierzystej, dodatkowych przedmiotów. Dziekan decyduje również o konieczności zwrotu przez studenta, części lub całości, otrzymanego grantu. Zwrot grantu nie będzie wymagany od studenta w przypadku zaistnienia okoliczności od studenta niezależnych, określanych jako „siły wyższe”. W takim przypadku konieczne jest uzyskanie pisemnej zgody od Agencji Narodowej na zaniechanie zwrotu grantu.

Wymiana studentów może być realizowana tylko i wyłącznie z uczelnią posiadającą KARTĘ ERASMUSA, ważną na dany rok akademicki, z którą została podpisana umowa bilateralna.

Student zakwalifikowany na wyjazd w ramach programu ERASMUS musi spełniać następujące kryteria formalne:

1) być obywatelem kraju uprawnionego do uczestnictwa w programie ERASMUS lub posiadać oficjalny status uchodźcy albo prawo stałego pobytu na terytorium danego kraju,

2) być oficjalnie zarejestrowanym na kierunku studiów prowadzącym do otrzymania tytułu licencjata/inżyniera lub magistra w uczelni będącej stroną niniejszej umowy,

3) być (w momencie wyjazdu) studentem co najmniej drugiego roku studiów pierwszego stopnia (pierwszego cyklu),

4) powinien znać język wykładowy wybranej uczelni na tyle, żeby móc uczestniczyć w zajęciach,

5) warunkiem koniecznym przy wyjeździe jest zaliczenie wszystkich przedmiotów na semestrach poprzedzających wyjazd.

Pobyt studenta w uczelni partnerskiej, w celu zrealizowania części studiów, nie może być krótszy niż 3 miesiące lub pełny, najkrótszy cykl kształcenia (np. trymestr lub semestr) i nie może być dłuższy niż 1 rok akademicki. Minimalny okres pobytu w uczelni partnerskiej odnosi się tylko do okresu studiowania i nie zawiera okresu czasu ewentualnego przygotowania językowego czy odbywania praktyki.

Z każdym studentem zakwalifikowanym na wyjazd w ramach programu ERASMUS zostaje sporządzona pisemna umowa o programie zajęć realizowanym w uczelni partnerskiej (Learning Agrement). Student zakwalifikowany do wyjazdu otrzyma Kartę Studenta Erasmusa dostarczoną uczelni przez Narodową Agencję.

Uczelnia przyjmująca nie może żądać od studenta opłat za naukę (czesne, wpisowe, opłaty egzaminacyjne, opłaty za korzystanie z laboratoriów, bibliotek itp.). Pobieranie pewnych niewielkich opłat (członkostwo w organizacjach studenckich, korzystanie z kserokopiarki itp.) jest dopuszczalne na warunkach identycznych, jakie obowiązują studentów lokalnych.

Wypłata wszelkich stypendiów krajowych (socjalnych, naukowych i innych), do których student nabył prawo przed wyjazdem, będzie kontynuowana w czasie pobytu studenta w uczelni partnerskiej. Student powinien mieć zagwarantowane prawo do ubiegania się o wypłatę powyższych świadczeń również po powrocie do uczelni macierzystej, a oceny uzyskane w uczelni partnerskiej przeliczone na skalę ocen obowiązującą w kraju, powinny być podstawą ubiegania się o stypendia za wyniki w nauce.

Student – po powrocie z uczelni partnerskiej – powinien złożyć we właściwym dziekanacie kartę zaliczeń (Transcript of Records) z uczelni przyjmującej (partnerskiej) oraz wypełnić Ankietę według wzoru dostarczonego przez uczelnię macierzystą.

 

II. INFORMACJE o UCZELNI

AKADEMIA WYCHOWANIA FIZYCZNEGO we WROCŁAWIU

 

1. Wrocław, stolica Dolnego Śląska, jest jednym z najstarszych i najpiękniejszych miast w Polsce. Położony u podnóża Sudetów, nad rzeką Odrą, poprzecinany jej licznymi dopływami i kanałami, jest wyjątkowym miastem 12 wysp i 112 mostów. Miasto, w swojej ponad tysiącletniej historii, kilkakrotnie zmieniało przynależność państwową rozwijając się pod panowaniem Piastów, królów Czech, Habsburgów, aby od 1945 roku budować pozycję ważnej polskiej aglomeracji. Bogata i burzliwa historia wpisała się w ocalałe pomniki architektury jak np: Ostrów Tumski – średniowieczny zespół architektury sakralnej, Ratusz – wspaniała budowla gotycka, Uniwersytet Wrocławski z barokową Aulą Leopoldyńską.

Dzisiaj Wrocław jest znaczącym ośrodkiem gospodarczym, kulturalnym i naukowym.

Wspaniała architektura i bogata oferta wydarzeń artystycznych przyciągają rzesze turystów. Do największych atrakcji kulturalnych należą: Międzynarodowy Festiwal Muzyczny „Wratislavia Cantans”, Festiwal „Jazz nad Odrą”, Dni Muzyki Starych Mistrzów, Przegląd Piosenki Aktorskiej, Wrocławskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora, a także wspaniałe spektakle wystawiane w kilkunastu teatrach, operze, operetce itd. Niewątpliwą atrakcją kulturalną Wrocławia jest Panorama Racławicka – gigantyczna rotunda mieszcząca obraz panoramiczny przedstawiający bitwę pod Racławicami z 4 kwietnia 1794 roku.

Wrocław jest liczącym się w kraju, a także Europie, ośrodkiem imprez wystawienniczych i targowych organizowanych w Hali Ludowej. Wrocław 2012 – Gospodarz Finałów Mistrzostw Europy w piłce nożnej.

Wrocław jest czwartym co do wielkości miastem w Polsce, liczącym około 650 tysięcy mieszkańców. Należy do największych ośrodków uniwersyteckich w kraju. Dzięki studiującym w mieście stu czterdziestu tysiącom studentów Wrocław, mimo tysiącletniej historii, jest miastem młodym, tętniącym życiem przez 24 godziny na dobę. Doceniają i kochają to miasto zarówno jego mieszkańcy, jak również wizytujący je goście i turyści.

 

2. Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu

 

Początki wrocławskiej Akademii Wychowania Fizycznego, obchodzącej w 2006 roku jubileusz sześćdziesięciolecia działalności, były bardzo skromne i wywodzą się z utworzonego, w ciężkich, powojennych miesiącach odbudowy miasta, rocznego kursu nauczycieli wychowania fizycznego. Dzięki wielkiemu zaangażowaniu mgra Zbigniewa Skrockiego – organizatora kultury fizycznej na Ziemiach Odzyskanych oraz profesora Andrzeja Klisieckiego – Kierownika Zakładu Fizjologii Wydziału Lekarskiego, już w 1946 roku wspomniany roczny kurs przekształcono w trzyletnie Studium Wychowania Fizycznego (SWF) przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu i Politechniki. Profesor Andrzej Klisiecki, pierwszy dyrektor Studium obdarzył je mianem „Słonecznej Uczelni”. W 1950 roku SWF zostało przekształcone w Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego (Rozp. Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1950 roku – Dz.U. Nr 29, poz. 273). Po sześciu latach działalności Szkoła opracowała nowe programy nauczania i wydłużyła cykl kształcenia do czterech lat, dzięki czemu zdobyła uprawnienia do nadawania swoim absolwentom dyplomu i tytułu magistra. W 1972 roku Szkoła uzyskała rangę i status Akademii Wychowania Fizycznego (Rozp. Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1972 roku – Dz.U. Nr 54, poz 350). Akademia Wychowania Fizycznego, z siedzibą we Wrocławiu, jest akademicką uczelnią publiczną, posiadającą osobowość prawną i działającą na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365).

Prężnie rozwijająca się Akademia, dzięki istotnym zmianom w strukturze organizacyjnej, poszerzaniu profili kształcenia i umacnianiu badań naukowych jest dzisiaj nowoczesną placówką szkolnictwa wyższego. Aktualnie kształcenie w Akademii odbywa się na czterech kierunkach studiów: wychowanie fizyczne, turystyka i rekreacja, sport oraz fizjoterapia.

W ponad sześćdziesięcioletniej historii Uczelni, jej mury opuściło ponad 31 tysięcy absolwentów – magistrów w zakresie wychowania fizycznego, turystyki i rekreacji oraz fizjoterapii (rehabilitacji ruchowej). Ogromne rzesze słuchaczy studiów podyplomowych i kursów kwalifikacyjnych realizowanych w Akademii zdobyły uprawnienia trenerskie i instruktorskie w zakresie licznych dyscyplin szeroko pojętej kultury fizycznej.

Wśród absolwentów Akademii są nazwiska znanych olimpijczyków, mistrzów świata i Europy, jak m.in.: Piotr Albiński (pływanie), Danuta Bułkowska-Milej (lekkoatletyka), Wiesław Gawlikowski (strzelectwo), Piotr Haczek (lekkoatletyka), Joanna Jakimiuk (szermierka), Rafał Kubacki (judo), Małgorzata Książkiewicz (strzelectwo), Krzysztof Kucharczyk (strzelectwo), Renata Mauer-Różańska (strzelectwo), Zbigniew Pietrzykowski (boks), Ryszard Szurkowski (kolarstwo), Marek Łbik (kajakarstwo), Ryszard Seruga (kajakarstwo), Edward Ligocki (spadochroniarstwo), Witold Świadek (sporty lotnicze), Urszula Włodarczyk (lekkoatletyka), Józef Zapędzki (strzelectwo), Władysław Żmuda (piłka nożna) oraz zasłużonych trenerów: Wiesław Błach i Kazimierz Witkowski (judo), Kazimierz Górski (piłka nożna), Andrzej Kijowski i Kazimierz Kurzawski (strzelectwo), Andrzej Piątek (kolarstwo),  Mieczysław Łopatka i Jerzy Świątek (koszykówka), Czesław Ptak (boks), Wacław Skarul (kolarstwo), Edward Chatala, Marek Kubiszewski, Józef Lisowski i Bogumił Mańka (lekkoatletyka) i wielu, wielu innych.

Obecnie studiują i trenują m.in.: lekkoatleci – Michał Bieniek, Marta Chrust-Rożej, Urszula Domel, Sylwia Ejdys, Weronika Wedler, Milana Pędziwiatr;  judo – Łukasz Błach; szpadziści –Tomasz Motyka [srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich w Pekinie], Maciej Szumski, tenis stołowy – Daria Łuczakowska; piłka siatkowa – Jakub Jarosz (złoty medalista Mistrzostw Europy); strzelectwo – Tomasz Wawrzonowski; pływanie – Agata Korc; pięciobój nowoczesny – Marcin Horbacz i Edyta Małoszyc; taekwon-do – Amit Batra; akrobatyka – Tomasz Adamczyk oraz Marta Szymczak – karate, piłkarki ręczne AZS AWF Wrocław – ekstraklasa. W Akademii kształci się ponad 5000 studentów.

Akademia posiada uprawnienia do doktoryzowania i nadawania stopnia doktora habilitowanego. Wypromowała już ponad 500 doktorów, 33 osobom przyznała stopień naukowy doktora habilitowanego.

Uczelnia zatrudnia 625 osób, w tym 332 nauczycieli akademickich – 29 profesorów tytularnych, 28 osób z tytułem doktora habilitowanego,  10 osób na stanowisku docenta, 126 adiunktów, 60 starszych wykładowców, 33 asystentów, 19 wykładowców, 20 instruktorów i 7 lektorów.

2.1. Nazwa i adres uczelni

 

Akademia Wychowania Fizycznego

al. Ignacego J. Paderewskiego 35

51-612 Wrocław

www.awf.wroc.pl

 

Rektorat

ul. Stefana Banacha 11, 51-617 Wrocław,

tel. + 48 (71) 347 31 14; 347 31 01

fax: + 48 (71) 348 25 27

e-mail: rektor@awf.wroc.pl

2.2. Władze uczelni

 

Rektor

Prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

e-mail: rektor@awf.wroc.pl

 

Prorektor ds. Nauki i Współpracy z Zagranicą

Prof. dr hab. Zofia Ignasiak

e-mail: prorektor.nauki@awf.wroc.pl

 

Prorektor ds. Nauczania

Dr hab. Anna Skrzek, prof. nadzw.

e-mail: prorektor.nauczania@awf.wroc.pl

 

Prorektor ds. Studenckich i Sportu Akademickiego

Dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

e-mail: prorektor.sportu@awf.wroc.pl


2.3. Struktura uczelni

 

Wydział Wychowania Fizycznego

 

Kierunki studiów:

sport

turystyka i rekreacja

wychowanie fizyczne

 

Dziekanat

ul. Mickiewicza 98

51-684 Wrocław

tel:  +48 (71) 347 34 38; 347 34 72; 347 34 28; 347 34 62

fax: +48 (71) 347 34 37

dziekanat.wf@awf.wroc.pl

 

Kierownik Dziekanatu

Mgr Elżbieta Jakubczak

tel. +48  (71) 347 34 85

e-mail: elzbieta.jakubczak@awf.wroc.pl

 

Dziekan

Prof. dr hab. Jan Chmura

tel. +48 (71) 347 35 08

e-mail: dziekan.wf@awf.wroc.pl  

 

Prodziekan ds. Nauki

Dr hab. Małgorzata Słowińska-Lisowska, prof. nadzw.

tel. +48 (71) 347 34 25

e-mail: małgorzata.slowinska-lisowska@awf.wroc.pl

 

Prodziekan ds. Nauczania

Doc. dr Marek Lewandowski

tel: +48 (71) 347 34 27

e-mail: marek.lewandowski@awf.wroc.pl

 

Prodziekan ds. Studenckich

Dr Grzegorz Żurek

tel: +48 (71) 343 34 26

e-mail: grzegorz.zurek@awf.wroc.pl

 

Wydziałowy Koordynator ECTS

Doc. dr Marek Lewandowski

ul. Mickiewicza 98

51-684 Wrocław

tel: +48 (71) 347 34 27

e-mail: marek.lewandowski@awf.wroc.pl

 


Wydział Fizjoterapii

 

Kierunki studiów: 

fizjoterapia

kosmetologia

 

Dziekanat

al. Ignacego J. Paderewskiego 35 – Pawilon P4

51-612 Wrocław

tel: +48 (71) 347 30 82; 347 30 71

fax: +48 (71) 347 30 81

e-mail: dziekanat.fizjoterapii@awf.wroc.pl

 

Kierownik Dziekanatu

mgr Urszula Bartkiewicz

tel. +48 (71) 347 30 80

e-mail: urszula.bartkiewicz@awf.wroc.pl

 

Dziekan

Prof. dr hab. Marek Woźniewski

tel: +48 (71) 347 30 70

e-mail: marek.wozniewski@awf.wroc.pl

 

Prodziekan ds. Nauki

Prof. dr hab. Anna Jaskólska

Tel: +48 (71) 347 30 71

e-mail: anna.jaskolska@awf.wroc.pl

 

Prodziekan ds. Nauczania

Dr hab. Ewa Demczuk-Włodarczyk, prof. nadzw.

tel: +48 (71) 347 30 72

e-mail: ewa.demczuk-wlodarczyk@awf.wroc.pl

 

Prodziekan ds. Studenckich

Dr Waldemar Andrzejewski

tel: +48 (71) 347 30 72

e-mail: waldemar.andrzejewski@awf.wroc.pl

 

Wydziałowy Koordynator ECTS:

Dr hab. Ewa Demczuk-Włodarczyk, prof. nadzw.

tel: +48 (71) 347 30 72

e-mail: ewa.demczuk-wlodarczyk@awf.wroc.pl

2.4. Kalendarz roku akademickiego

 

Rok akademicki składa się z dwóch semestrów:

Semestr zimowy rozpoczyna się 19.09.2011 r.

Sesja egzaminacyjna styczeń 2012 r.

Semestr letni rozpoczyna się 30 stycznia 2012 r.

Sesja egzaminacyjna maj/czerwiec 2012 r.      

Święta (narodowe, uniwersyteckie, religijne) oraz Dni Rektorskie

29.09.2011                             Inauguracja roku akademickiego

21.10.2011                             Święto Uczelni

01.11.2011                             Wszystkich Świętych

11.11.2011                             Święto Niepodległości

01.05.2012                             Święto Pracy

03.05.2012                             Dzień Konstytucji 3 Maja

Maj 2012                                JUVENALIA

03.06.2012                             Boże Ciało

24.12.2011-01.01.2012          Ferie zimowe

05-11.04.2012                                    Ferie wiosenne

 

2.5. Kierunki studiów realizowane w Akademii Wychowania Fizycznego            w formie studiów stacjonarnych i niestacjonarnych

                     sport – studia I i II stopnia

                     turystyka i rekreacja – studia I i II stopnia

                     wychowanie fizyczne – studia I i II stopnia

                     fizjoterapia – studia I i II stopnia

            ◘       kosmetologia – studia I stopnia

2.6. Zasady przyjęć na studia

 

Do postępowania kwalifikującego na studia I stopnia może być dopuszczona osoba,  która posiada świadectwo dojrzałości.

W przypadku osób kończących szkołę średnią za granicą wymagana jest nostryfikacja świadectwa ukończenia tej szkoły potwierdzająca uprawnienie (posiadacza) do podjęcia studiów wyższych. Nostryfikacji dokonuje kurator oświaty właściwy dla miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o nostryfikację świadectwa, a w przypadku braku miejsca zamieszkania – kurator oświaty właściwy ze względu na siedzibę instytucji, w której osoba zamierza złożyć świadectwo uzyskane za granicą, zwany dalej „organem nostryfikacyjnym”. Zaświadczenie wydane przez kuratora oświaty ważne jest łącznie z oryginałem nostryfikowanego świadectwa, lub jego duplikatem zalegalizowanym przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej urzędującego w państwie, w którym został wydany dokument.

Za równorzędne polskiemu świadectwu dojrzałości, bez obowiązku przeprowadzania nostryfikacji, uznaje się:

a) dyplomy IB (International Baccalaureate) wydawane przez organizację International Baccalaureate Organization w Genewie,

b) dyplomy EB (European Baccalaureate) wydawane przez Szkoły Europejskie zgodnie z Konwencją z dnia 21 czerwca 1994 r. o statusie Szkół Europejskich.

Szczegółowe zasady nostryfikacji świadectw szkolnych i świadectw maturalnych uzyskanych za granicą określa Rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 6 kwietnia 2006 roku (Dz.U. nr 63, poz. 442 i 443).

Do postępowania kwalifikującego do przyjęcia na II stopień studiów dopuszczona jest osoba, która posiada dyplom ukończenia studiów I stopnia (dyplom licencjata).

Szczegółowe zasady przyjęć na poszczególne kierunki i formy studiów w roku akademickim 2011/2012 określa Uchwała Nr 20/2010 Senatu AWF we Wrocławiu z dnia 27 maja 2010 roku zamieszczona na stronie internetowej Akademii:  www.awf.wroc.pl

Obowiązuje elektroniczna rejestracja kandydatów – szczegóły www.awf.wroc.pl

 

2.7. Najważniejsze przepisy Uczelni

 

Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu jest uczelnią publiczną posiadającą osobowość prawną i działającą na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (DZ.U. nr 164, poz. 1365).

Podstawowym aktem wewnątrzuczelnianym regulującym działalność Akademii jest Statut Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu uchwalony przez Senat Akademii (Uchwała nr 96/2007 z dnia 20 grudnia 2007 roku) i zatwierdzony przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Prawa i obowiązki studenta związane z tokiem studiów określa Regulamin Studiów w AWF uchwalony przez Senat Akademii (Uchwała nr 15/2007 Senatu Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2007 roku, z późn.zm.) i zatwierdzony przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego

Sprawy nieujęte w ramach w/w aktów wewnątrzuczelnianych regulowane są poprzez Zarządzenia Rektora.

Do podstawowych obowiązków studenta należy przestrzeganie Regulaminu Studiów i innych przepisów uczelnianych.

 

2.8. Prawa i obowiązki studenta związane z tokiem studiów oraz szczegółowe zasady studiowania określa Regulamin Studiów w AWF umieszczony na stronie: www.awf.wroc.pl. Okresem zaliczeniowym studiów jest semestr. Podstawą zaliczenia semestru jest zaliczenie przedmiotów i uzyskanie liczby punktów ECTS określonych w planie i w programie studiów danego semestru. Podstawą zaliczenia semestru przez studenta uczestniczącego w wymianie międzynarodowej jest zrealizowanie programu określonego w Porozumieniu o programie zajęć.

Egzamin jest sprawdzianem poziomu wiedzy, umiejętności i kompetencji zdobytych przez studenta w zakresie określonym przez program przedmiotu.

Przy zaliczeniach i egzaminach stosuje się następującą skalę ocen:

       oceny pozytywne

bardzo dobry          .......5.0

dobry plus               .......4.5

dobry                      .......4.0

dostateczny plus      .......3.5

dostateczny .......3.0

 

       ocena negatywna

niedostateczny         .......2.0

Skala ocen systemu ECTS (A,B,C,D,E,F,X,F) stosowana jest wyłącznie przy transferze ocen uzyskanych przez studenta AWF w uczelni partnerskiej na polską skalę ocen oraz przy transferze polskich ocen zdobytych w AWF przez studenta uczelni partnerskiej.

 

Skala ocen ECTS:

 

Ocena ECTS

Ocena polska

Definicja

A

5.0

[bardzo dobry]

– wybitne osiągnięcia, wykraczające poza program,

– wyniki z dopuszczeniem jedynie drugorzędnych błędów

B

4.5

[dobry plus]

– powyżej przeciętnego standardu, z pewnymi błędami

C

4.0

[dobry]

– osiągnięcia zgodne ze standardami,

– solidna praca z szeregiem zauważalnych błędów

D

3.5

[dostateczny plus]

– zadowalające wyniki, ale ze znacznymi brakami

E

3.0

[dostateczny]

– praca/wyniki spełniają minimalne wymagania

F

2.0

[niedostateczny]

– zaliczenie przedmiotu możliwe po powtórzeniu materiału w całości

 

Do indeksu obok oceny przyjętej w regulaminie studiów wpisuje się stopień ECTS - np. 5.0A, który ma jedynie charakter informacyjny i nie zastępuje oceny wystawionej przez wykładowcę.


III. INFORMACJE o STUDIACH

1. Kierunek studiów:  SPORT

1.1. Struktura studiów i formy studiowania

Studia I i II stopnia  w formie stacjonarnej i niestacjonarnej.

 

1.2. Cele zawodowe i edukacyjne kształcenia

 

Absolwent I stopnia studiów kierunku sport posiada ogólną wiedzę interdyscyplinarną z zakresu nauk społecznych, biologicznych i ekonomicznych oraz umiejętności korzystania z niej w pracy zawodowej i życiu z zachowaniem zasad etycznych. Umie projektować, realizować i kontrolować proces trenowania sportowca i zarządzania organizacją sportową. Interdyscyplinarna wiedza i umiejętności oraz kompetencje specjalistyczne, umożliwiają absolwentowi aktywne uczestniczenie w procesie tworzenia miejsc pracy w sporcie oraz zatrudnienie w społecznych i publicznych instytucjach sportowych: klubach sportowych, związkach i zrzeszeniach sportowych, innych stowarzyszeniach sportowych oraz instytucjach samorządowych i państwowych odpowiedzialnych za sport. Absolwent umie rozwiązywać proste problemy zawodowe, gromadzić, przetwarzać oraz przekazywać (pisemnie i ustnie) informacje, a także uczestniczyć w pracy zespołowej. Zna język obcy na poziomie biegłości B2 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy oraz umie posługiwać się językiem specjalistycznym niezbędnym do wykonywania zawodu.

Absolwent jest przygotowany do podjęcia studiów drugiego stopnia.

 

Absolwent II stopnia studiów kierunku sport posiada rozszerzoną – w stosunku do studiów pierwszego stopnia – wiedzę z zakresu sportu jako zjawiska społecznego. Wiedza absolwenta jest wzbogacona o biomedyczne i psychospołeczne aspekty sportu klasyfikowanego, dydaktyczne uwarunkowania pracy z uzdolnionymi sportowcami oraz zarządzanie organizacjami w sporcie klasyfikowanym. Specjalistyczna wiedza i umiejętności z zakresu różnych aspektów sportu klasyfikowanego umożliwiają absolwentowi zobiektywizowane poznawanie sportu i kreatywne wpływanie na jego rozwój. Absolwent posiada wiedzę i umiejętności pozwalające na samodzielne rozwiązywanie problemów zawodowych. Umie porozumiewać się w sprawach zawodowych zarówno ze specjalistami, jak i niespecjalistami a także organizować pracę grupową i kierować pracą zespołów. Absolwent uzyskuje kwalifikacje zawodowe zgodnie z wykazem zawodów obowiązujących w sporcie – po spełnieniu wymogów określonych przez ministra właściwego do spraw sportu – oraz w szkolnictwie (po uzupełnieniu wykształcenia – zgodnie ze standardami kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu nauczyciela).

Absolwent posiada utrwalone nawyki ustawicznego kształcenia i rozwoju zawodowego oraz jest przygotowany do podejmowania wyzwań badawczych i podjęcia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).


 

1.3. Diagram semestralny studiów I stopnia

                                                                                                             Kierunek  SPORT            Specjalność: MENEDŻER SPORTU

ROK I, SEMESTR 1     studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Anatomia

15

25

40

5

E

2.

Antropologia

15

15

30

4

E

3.

Historia sportu

30

 

30

3

Zo

4.

Marketing olimpijski

10

20

30

3

Zo

5.

Podstawy marketingu

15

15

30

5

E

6.

Podstawy zarządzania

30

 

30

5

E

7.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – ćwiczenia siłowe

 

15

 15

2

Zo

8.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – fitness

 

15

15

2

Zo

9.

Zachowania uczestników widowisk sportowych

 

15

15

1

Zo

Razem

115

120

235

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

 

Kierunek SPORT                            Specjalność: MENEDŻER SPORTU

ROK I, SEMESTR 2     studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

Godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Baseball

15

15

30

1

Zo

2.

Biochemia

15

15

30

4

Zo

3.

Budowanie i rozwijanie zespołów

15

30

45

2

Zo

4.

Ekonomia

30

15

45

6

E

5.

Finanse we współczesnym sporcie

15

15

30

2

Zo

6.

Język obcy1

 

30

30

1

Zo

7.

Podstawy zarządzania kadrami

15

15

30

4

E

8.

Technologie informacyjne

 

30

30

3

Zo

9.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – gimnastyka z elemen-tami akrobatyki

 

15

15

2

Zo

10.

Teoria sportu

30

 

30

4

E

11.

Zabawy i gry terenowe

15

15

30

1

Zo

Razem

150

195

345

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.


Kierunek SPORT                            Specjalność: MENEDŻER SPORTU

ROK II, SEMESTR 3    studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Biochemia wysiłku fizycznego

15

15

30

5

E

2.

Fizjologia

15

15

30

4

Zo

3.

Genetyka w sporcie

15

15

30

1

Zo

4.

Język obcy2

 

30

30

1

Zo

5.

Metody i techniki zarządzania przedsiębiorstwem sportowym

15

15

30

5

E

6.

Nowe w biologii

15

15

30

1

Zo

7.

Organizacja przedsięwzięć sportowych

15

15

30

1

Zo

8.

Organizacja zawodów i zgrupowań sportowych

15

15

30

1

Zo

9.

Prakseologia

30

 

30

3

Zo

10.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – lekkoatletyczne konkurencje biegowe

 

15

15

2

Zo

11.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – tenis stołowy

 

15

15

2

Zo

12.

Wprowadzenie do coachingu

15

15

30

4

Zo

Razem

105

230

335

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

 

Kierunek SPORT                            Specjalność: MENEDŻER SPORTU

ROK II, SEMESTR 4    studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Biomechanika sportu

15

30

45

5

E

2.

Fizjologia wysiłku

 

30

30

4

E

3.

Język obcy3

 

30

30

1

Zo

4.

Psychologia

15

15

30

4

E

5.

Sponsoring w sporcie

10

20

30

3

Zo

6.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – tenis

 

15

15

1

Zo

7.

Teoria treningu sportowego

15

30

45

4

E

8.

Trening menedżerski

10

20

30

5

Zo

9.

Zgrupowanie sportowe - obóz

 

70

70

3

Zo

Razem

65

260

325

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 


Kierunek SPORT                            Specjalność: MENEDŻER SPORTU

ROK III, SEMESTR 5   studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Coaching sportowy

15

30

45

3

Zo

2.

Ekologia i sport

15

15

30

1

Zo

3.

Język obcy4

 

30

30

3

E

4.

Medycyna sportu

15

15

30

1

Zo

5.

Ochrona środowiska

15

15

30

1

Zo

6.

Podstawy ratownictwa medycznego

15

15

30

1

Zo

7.

Praktyka zawodowa menedżerska

 

50

50

1

Zo

8.

Prawo w sporcie i ochrona własności intelektualnej

30

 

30

5

E

9.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – ju-jitsu

 

15

15

2

Zo

10.

Wprowadzenie do technik relaksacyjnych i medytacyjnych

15

15

30

3

Zo

11.

Zarządzanie procesami w klubie sportowym

15

15

30

6

E

12.

Żywienie sportowca

15

15

30

3

Zo

Razem

150

230

380

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

Kierunek SPORT                            Specjalność: MENEDŻER SPORTU

ROK III, SEMESTR 6   studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Doping farmakologiczny

30

 

30

1

Zo

2.

Odnowa biologiczna

15

15

30

2

Zo

3.

Pedagogika

15

15

30

3

E

4.

Praktyka zawodowa menedżerska

 

110

110

1

Zo

5.

Psychologia biznesu lub Zachowania organizacyjne

15

15

30

2

Zo

6.

Socjologia sportu

30

 

30

2

Zo

7.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – badminton

 

15

15

1

Zo

8.

Traumatologia sportu

30

 

30

1

Zo

9.

Zarządzanie infrastrukturą sportową

30

 

30

2

Zo

10.

Zarządzanie talentami w organizacji sportowej

10

10

20

2

E

11.

Zarządzanie wiedzą i informacją w firmie sportowej

15

15

30

3

E

12.

Egzamin dyplomowy  licencjacki

 

 

 

10

E

Razem

190

195

385

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

Kierunek  SPORT                  Specjalność: TRENERSKA

ROK I, SEMESTR 1     studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Anatomia

15

25

40

5

E

2.

Antropologia

15

15

30

4

E

3.

Historia sportu

30

 

30

3

Zo

4.

Podstawy marketingu

15

15

30

5

E

5.

Podstawy zarządzania

30

 

30

5

E

6.

Specjalizacja zawodowa1

 

45

45

4

Zo

7.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – ćwiczenia siłowe

 

15

15

2

Zo

8.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – fitness

 

15

15

2

Zo

Razem

105

130

235

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

 

Kierunek SPORT                            Specjalność: TRENERSKA

ROK I, SEMESTR 2     studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

Godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Biochemia

15

15

30

4

Zo

2.

Ekonomia

30

15

45

6

E

3.

Język obcy1

 

30

30

1

Zo

4.

Podstawy teorii wychowania fizycznego

15

15

30

3

Zo

5.

Podstawy zarządzania kadrami

15

15

30

4

E

6.

Specjalizacja zawodowa2

 

45

45

1

Zo

7.

Technologie informacyjne

 

30

30

3

Zo

8.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – gimnastyka z elemen-tami akrobatyki

 

15

15

2

Zo

9.

Teoria sportu

30

 

30

4

E

10.

Zabawy i gry terenowe lub Baseball

15

15

30

2

Zo

Razem

120

195

315

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.


Kierunek SPORT                            Specjalność: TRENERSKA

ROK II, SEMESTR 3    studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

Godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Biochemia wysiłku fizycznego

15

15

30

5

E

2.

Fizjologia

15

15

30

4

Zo

3.

Genetyka w sporcie lub Nowe w biologii

15

15

30

2

Zo

4.

Język obcy2

 

30

30

1

Zo

5.

Metody i techniki zarządzania przedsiębiorstwem sportowym

15

15

30

5

E

6.

Organizacja zawodów i zgrupowań sportowych lub Organizacja przedsięwzięć sportowych

15

15

30

2

Zo

7.

Prakseologia

30

 

30

3

Zo

8.

Praktyka w klubie – warsztaty trenerskie*

 

50

50

3

Zo

9.

Specjalizacja zawodowa3

 

45

45

1

Zo

10

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – lekkoatletyczne konkurencje biegowe

 

15

15

2

Zo

11.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – tenis stołowy [dyscypliny indywidualne]; lekkoatletyczne konkurencje techniczne [dyscypliny zespołowe]

 

15

15

2

Zo

Razem

105

230

335

30

 

* ostatni raz w 2011/2012.

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 


Kierunek SPORT                            Specjalność: TRENERSKA

ROK II, SEMESTR 4    studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Biomechanika sportu

15

30

45

5

E

2.

Fizjologia wysiłku

 

30

30

4

E

3.

Język obcy3

 

30

30

1

Zo

4.

Motoryczność sportowca

20

20

40

4

E

5.

Psychologia

15

15

30

4

E

6.

Specjalizacja zawodowa4

 

45

45

1

Zo

7.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – tenis [dyscypliny indywidualne]; lekkoateltyczne formy ruchu [dyscypliny zespołowe]

 

15

15

1

Zo

8.

Teoria treningu sportowego

15

30

45

4

E

9.

Zarządzanie obiektami i finansami w klubie sportowym

15

15

30

3

E

10

Zgrupowanie sportowe - obóz

 

70

70

3

Zo

Razem

80

300

380

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

Kierunek SPORT                            Specjalność: TRENERSKA

ROK III, SEMESTR 5   studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Ekologia i sport lub Ochrona środowiska

15

15

30

2

Zo

2.

Język obcy4

 

30

30

3

E

3.

Nauczanie czynności rucho-wych lub Teoretyczne podsta-wy treningu technicznego

30

 

30

2

Zo

4.

Podstawy ratownictwa medycznego lub Medycyna sportu

15

15

30

2

Zo

5.

Praktyka w klubie – warsztaty trenerskie 1*

 

(65)

(65)

(1)

Zo

6.

Prawo w sporcie i ochrona własności intelektualnej

30

 

30

5

E

7.

Specjalizacja zawodowa5

 

60

60

2

Zo

8.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – ju-jitsu

 

15

15

2

Zo

9.

Wprowadzenie do technik relaksacyjnych i medytacyjnych

15

15

30

3

Zo

10.

Zarządzanie procesami w klubie sportowym

15

15

30

6

E

11.

Żywienie sportowca

15

15

30

3

Zo

Razem

135

180/245

315/380

30

 

* od roku akad. 2013/2014.

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

Kierunek SPORT                            Specjalność: TRENERSKA

ROK III, SEMESTR 6   studia I stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Odnowa biologiczna

15

15

30

2

Zo

2.

Pedagogika

15

15

30

4

E

3.

Praktyka w klubie – warsztaty trenerskie 2*

 

(100)

(100)

(2)

(Zo)

4.

Socjologia sportu

30

 

30

2

Zo

5.

Specjalizacja zawodowa6

 

60

60

3

E

6.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu – badminton

 

15

15

1

Zo

7.

Traumatologia sportu lub Doping farmakologiczny

30

 

30

2

Zo

8.

Zarządzanie infrastrukturą sportową

30

 

30

2

Zo

9.

Zarządzanie wiedzą i informacją w firmie sportowej

15

15

30

4

E

10.

Egzamin dyplomowy  licencjacki

 

 

 

10

E

Razem

135

120/220

255/355

30

 

* od roku akad. 2013/2014

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 


1.4. Diagram semestralny studiów II stopnia

 

Kierunek SPORT                                     Specjalność: TRENERSKA            

ROK I, SEMESTR 1     studia II stopnia stacjonarne

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Filozofia z elementami etyki

30

 

30

4

Zo

2.

Marketing w sporcie

10

20

30

5

E

3.

Medycyna sportu

20

20

40

5

E

4.

Metodologia pracy naukowej

 

30

30

6

Zo

5.

Psychologia sportu

20

20

40

5

E

6.

Zarządzanie kadrami w sporcie

10

30

40

5

Zo

Razem

90

120

210

30

 

W czasie semestru 1 studenci wybierają specjalność, którą będą realizować w semestrach 2-4. W semestrze 1 należy wybrać katedrę, w której student będzie pisał pracę magisterską.

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

 

Kierunek SPORT                                     Specjalność: TRENERSKA

ROK I, SEMESTR 2     studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: TRENER SPORTU KWALIFIKOWANEGO

   W DYSCYPLINACH INDYWIDUALNYCH

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Biomechaniczna diagnoza techniki sportowej

 

30

30

4

Zo

2.

Dydaktyka sportu

15

30

45

5

E

3.

Fizjologia treningu sportowego

 

30

30

4

E

4.

Morfologiczne i biologiczne podstawy dyscyplin indywidualnych

10

20

30

4

Zo

5.

Pedagogika sportu

15

20

35

4

Zo

6.

Specjalizacja instruktorska1

 

60

60

4

Zo

7.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu

10

30

40

3

E

8.

Zajęcia do wyboru (teoretyczne)

10

20

30

2

Zo

Razem

60

240

300

30

 

*Seminarium magisterskie realizowane jest pod opieką samodzielnego pracownika nauki

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 


Kierunek SPORT                                     Specjalność: TRENERSKA

ROK I, SEMESTR 2     studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: TRENER PRZYGOTOWANIA MOTORYCZNEGO

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Biomechanika treningu siły mięśniowej

6

24

30

3

Zo

2.

Dydaktyka sportu

15

30

45

5

E

3.

Fizjologia treningu sportowego

6

24

30

4

E

4.

Monitorowanie zdolności motorycznych w warunkach wysiłku startowego

10

30

40

3

Zo

5.

Morfologiczne i biologiczne podstawy w sporcie

10

20

30

4

E

6.

Pedagogika sportu

15

20

35

4

Zo

7.

Statystyka i analiza aktywności sportowca*

10

20

30

3

Zo

8.

Zajęcia do wyboru

(praktyczne)

 

30

30

2

Zo

9.

Zajęcia do wyboru (teoretyczne)

10

20

30

2

Zo

Razem

82

218

300

30

 

*Seminarium magisterskie realizowane jest pod opieką samodzielnego pracownika nauki

*20 godzin statystyki i 10 godzin: dr K. Paluszek, dr E. Superlak, dr K. Maćkała, dr M. Fiłon (lub dr M. Rejman albo dr A. Klarowicz

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, Z – zaliczenie bez oceny, E – egzamin.

 

Kierunek SPORT                                      Specjalność: TRENERSKA

ROK I, SEMESTR 2     studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: SPORT PARAOLIMPIJSKI

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

W semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Ćwiczenia siłowo-wytrzyma-łościowe stosowane w treningu osób niepełnosprawnych

15

15

30

4

Zo

2.

Dydaktyka sportu

15

30

45

5

E

3.

Fizjologiczne aspekty treningu sportowego osób niepełnosprawnych

 

30

30

5

E

4.

Pedagogika sportu

15

20

35

4

Zo

5.

Specjalizacja instruktorska 1

30

30

60

4

Zo

6.

Wybrane techniki relaksacji w sporcie osób niepełnosprawnych

15

15

30

4

E

7.

Zajęcia do wyboru (praktyczne)

 

30

30

2

Zo

8.

Zajęcia do wyboru (teoretyczne)

10

20

30

2

Zo

Razem

100

190

290

30

 

*Seminarium magisterskie realizowane jest pod opieką samodzielnego pracownika nauki

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

Kierunek SPORT                                     Specjalność: TRENERSKA

ROK I, SEMESTR 2     studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: TRENER ANALITYK GRY ZESPOŁOWEJ

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

W semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Controlling organizacyjny

30

 

30

3

Zo

2.

Dydaktyka sportu

15

30

45

5

E

3.

Fizjologiczne podstawy wysiłku gracza

10

20

30

4

E

4.

Komunikacja w zespole zadaniowym

15

15

30

4

E

5.

Pedagogika sportu

15

20

35

4

Zo

6.

Technologia zapisu gry

 

30

30

3

Zo

7.

Teoria i metodyka dyscyplin sportu

10

30

40

3

Zo

8.

Zajęcia do wyboru (praktyczne)

 

30

30

2

Zo

9.

Zajęcia do wyboru (teoretyczne)

10

20

30

2

Zo

Razem

105

195

300

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

Kierunek SPORT                                      Specjalność: TRENERSKA

ROK II, SEMESTR 3    studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: TRENER PRZYGOTOWANIA MOTORYCZNEGO

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

W semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Komunikacja społeczna

15

30

45

5

E

2.

Kształtowanie i diagnozowanie specyficznych zdolności koordynacyjnych

 

20

20

2

Zo

3.

Kształtowanie i kontrola zdolności siłowych

10

20

30

2

Zo

4.

Kształtowanie i kontrola zdolności szybkościowych gracza

10

35

45

5

E

5.

Kształtowanie i kontrola zdolności wytrzymałościowych gracza

10

35

45

4

E

6.

Metrologia i diagnostyka motoryczności

10

30

40

5

Zo

7.

Przygotowanie gracza do wysiłku treningowego i meczowego

6

24

30

2

Zo

8.

Specjalistyczne warsztaty trenerskie 1

 

15

15

2

Zo

9.

Zajęcia do wyboru (praktyczne)

Specjalizacja instruktorska:

Odnowa biologiczna lub Ćwiczenia siłowe

 

60

60

3

Zo

Razem

61

269

330

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

Kierunek SPORT                                     Specjalność: TRENERSKA

ROK II, SEMESTR 3    studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: SPORT PARAOLIMPIJSKI

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Komplementarne metody oceny stanu psychofizycznego niepełnosprawnych sportowców

15

15

30

3

E

2.

Komunikacja społeczna

15

30

45

5

E

3.

Metrologia i diagnostyka motoryczności

10

30

40

5

Zo

4.

Monitorowanie efektywności treningu niepełnosrawnych sportowców

 

30

30

4

Zo

5.

Odnowa biologiczna w wybranych dyscyplinach sportu osób niepełnosprawnych

15

15

30

4

E

6.

Profilaktyka stanów przeciążeniowych w sporcie wyczynowym osób niepełnosprawnych

10

20

30

3

Zo

7.

Specjalizacja instruktorska 2

 

60

60

4

Zo

8.

Zajęcia do wyboru (teoretyczne)

 

 

 

 

 

Razem

75

220

295

30

 

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 


Kierunek SPORT                                     Specjalność: TRENERSKA

ROK II, SEMESTR 4    studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: TRENER PRZYGOTOWANIA MOTORYCZNEGO

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Motywacja w grach sportowych

5

10

15

1

E

2.

Odbudowa zdolności motorycznych po urazach i kontuzjach

 

15

15

1

E

3.

Specjalistyczne warsztaty trenerskie 2

 

15

15

1

Zo

4.

Trening regeneracyjny i mentalny

5

10

15

1

Zo

5.

Zajęcia do wyboru (praktyczne) Specjalizacja instruktorska:

Odnowa biologiczna lub Ćwiczenia siłowe

 

60

60

2

Zo

6.

Zajęcia do wyboru (teoretyczne)

10

20

30

2

Zo

7.

Żywienie i suplementacja w grach sportowych

5

20

25

2

E

8.

Egzamin magisterski*

 

17

17

20

E

Razem

25

167

192

30

 

*Seminarium magisterskie realizowane jest pod opieką promotora pracy w terminach ustalonych z magistrantem. Zgodnie z Uichwałą 23/2010 Senatu AWF we Wrocławiu z dnia 17.06.2010 r. promotor rozlicza 17 godzin za każdego seminarzystę po przeprowadzeniu egzaminu magisterskiego.

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

Kierunek SPORT                                     Specjalność: TRENERSKA

ROK II, SEMESTR 4    studia II stopnia stacjonarne

Specjalność: Sport Paraolimpijski

 

 

 

Liczba godzin

Liczba

 

Forma

Lp.

Nazwa przedmiotu

w semestrze

godzin

ECTS

zaliczenia

 

 

[w]

[ćw]

ogółem

 

(Zo lub E)

1.

Specjalizacja instruktorska 3

 

60

60

3

E

2.

Specyfika masażu sportowego w sporcie osób niepełnosprawnych

10

20

30

1

Zo

3.

Zabiegi fizykoterapeutyczne w procesie restytucji powysiłkowej u osób niepełnosprawnych

10

20

30

1

E

5.

Zajęcia do wyboru (teoretyczne)

10

20

30

2

Zo

4.

Żywienie i suplementacja sportowców niepełnosprawnych

20

20

40

3

E

6.

Egzamin magisterski*

 

17

17

20

E

Razem

50

157

207

30

 

*Seminarium magisterskie realizowane jest pod opieką promotora pracy w terminach ustalonych z magistrantem. Zgodnie z Uichwałą 23/2010 Senatu AWF we Wrocławiu z dnia 17.06.2010 r. promotor rozlicza 17 godzin za każdego seminarzystę po przeprowadzeniu egzaminu magisterskiego.

Legenda: w – wykład, ćw – ćwiczenia, Zo – zaliczenie na ocenę, E – egzamin.

 

 

1.5. Alfabetyczna lista specjalizacji zawodowych

 

Judo

Koszykówka

Lekkoatletyka

Piłka nożna

Piłka ręczna

Piłka siatkowa

Pływanie

Strzelectwo sportowe

Tenis

1.6. Prezentacja specjalizacji zawodowych

 

                            JUDO

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: doc. dr Kazimierz Witkowski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: przygotowanie wykwalifikowanej kadry trenerskiej do samodzielnego prowadzenia zajęć z dziećmi i młodzieżą w judo.

            Program: historia, geneza systemów walk poprzedzających judo. Historia judo. Zasady bezpieczeństwa oraz urządzenia i sprzęt do uprawiania judo. Podstawy techniki judo. Nauczanie padów – UKEMI. Filozofia JIGIRO KANO i jego zasady w judo. Ugnij się, a nie zostaniesz złamany. Ustąp – wykorzystując siłę przeciwnika przeciw niemu samemu. Uzyskiwanie stopni szkoleniowych w judo. Przepisy i regulaminu PZJudo. Regulamin sędziowski. Zasady organizacji lekcji trenerskiej. Somatyczno-morfologiczne kryteria naboru. Somato-morfologiczne metody naboru. Fizjologiczne kryteria i metody naboru i doboru w judo. Psychologiczne kryteria i metody naboru w judo.

            Zalecana literatura:

  1. Cieplicki M., Witkowski K., Judo – zestaw ćwiczeń z wykorzystaniem skakanki i liny, cz. 1. AWF, Wrocław 1999.
  2. Grzegorz R., Modern Ju-jitsu. Program szkolenia, techniczne wymagania egzaminacyjne. Wrocław 2001.
  3. Jaskólski E., Pedagogiczne aspekty rozwoju fizycznego dziecka. AWF, Wrocław 1996.
  4. Pustelnik J., Usprawnianie ruchowe dzieci poprzez wybrane elementy judo. Warszawa 1995.
  5. Pawluk J., Trening sportowy w judo. Warszawa 1967.
  6. Witkowski K., Historia systemów walk Dalekiego Wschodu. AWF, Wrocław 1993.
  7. Witkowski K., Stefaniak T., Kuźmiński J., Ocena równowagi ciała u chłopców trenujących judo. Acta of Bioengineering and Biomechanice. Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, 2004, volume 6, suplement 1.
  8. Witkowski K., Znaczenie gier i zabaw ruchowych w początkowym etapie szkolenia młodych judoków. IDO Ruch dla Kultury. Biblioteka Lykeion, Rzeszów 2004, t. IV, vol. 4.

 

                            KOSZYKÓWKA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Marek Popowczak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

            Efekty kształcenia: student zyskuje dodatkowe uprawnienia zawodowe – trenera II klasy w zakresie gry w koszykówkę. Potrafi zaplanować i praktycznie poprowadzić zajęcia ruchowe w ramach zajęć SKS, UKS, etc.

            Program: charakterystyka gry w koszykówkę. Metodyka nauczania i doskonalenia indywidualnych czynności ruchowych w ataku i w obronie. Metodyka nauczania współpracy dwójkowej w ataku i w obronie.

            Zalecana literatura:

  1. Arlet T., Koszykówka – podstawy techniki i taktyki. AWF, Kraków 2001.
  2. Huciński T. i in., Koszykówka dla młodych zawodników – wskazówki dla trenerów (tłum., tytuł oryginału Basketball for Young Players. Guidelines for Coaches). PZKosz., Warszawa 2002.
  3. Klimontowicz W., Koszykówka – program szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 1999.
  4. Ljach W., Koszykówka – podręcznik dla studentów Akademii Wychowania Fizycznego, cz. 1. AWF, Kraków 2003.

 

                            LEKKOATLETYKA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: aktualna klasa sportowa w lekkiej atletyce (minimum II) lub praca w jednostkach kultury fizycznej związana z lekką atletyką.

Prowadzący: doc. dr Jacek Stodółka

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: przygotowanie przyszłej kadry trenerskiej do kompetentnego posługiwania się metodami, formami i zasadami treningowymi w procesie szkolenia lekkoatlety, wyposażenie studentów w wiedzę z zakresu zapobiegania kontuzji podczas zajęć treningowych z lekkiej atletyki, przygotowanie do pracy w jednostkach kultury fizycznej i sportu. Nabycie umiejętności praktycznych w zakresie sterowania intensywnością jednostki treningowej, korzystania z urządzeń do monitorowania procesu szkoleniowego (accu sport, sportester, kamera wideo itp.).

            Program: wyposażenie w wiedzę i umiejętności w zakresie – samodzielnego prowadzenia zajęć treningowych na wszystkich etapach szkolenia sportowego w lekkoatletyce; zapoznanie z planowaniem i organizacją procesu szkoleniowego w kolejnych etapach szkolenia, z procesami kontroli efektów szkoleniowych; opanowania współczesnej wiedzy o technice sportowej, metodyce nauczania a także podstawowych zagadnień treningu sportowego; zapoznanie ze strukturami zarządzania w lekkoatletyce; zapoznanie z organizacją imprez lekkoatletycznych i podstawami sędziowania.

            Zalecana literatura:

  1. Bompa T.O., Cechy biomotoryczne i metodyka ich rozwoju. RCMSzKFiS, Warszawa 1987.
  2. Ljach W., Kształtowanie zdolności motorycznych dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 2003.
  3. Maciantowicz J., Trening wytrzymałościowy w biegach średnich i długich. AWF, Wrocław 2000.
  4. Maćkała K., Kowalski P., Trening biegów krótkich. Założenia teoretyczne i implikacje praktyczne. AWF, Wrocław 2007.
  5. Migasiewicz J., Stodółka J., Lekkoatletyka. COS, Warszawa 2007.
  6. Żukowski R. (red.), Lekka atletyka. AWF, Warszawa 2002.

 

                            PIŁKA NOŻNA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Jarosław Nosal

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: student jako trener II klasy w piłce nożnej. Pozyskał zasób wiedzy i umiejętności z zakresy gry w piłkę nożną, które pozwolą mu na realizację zadań szkoleniowo-wychowawczych w pracy z dziećmi i młodzieżą uprawiającą grę w piłkę nożną w środowisku szkolnym i pozaszkolnym. Student poszerzył metodyczne umiejętności nauczycielskie, postrzegane jako kompetencje do prowadzenia zajęć z zespołowych gier sportowych.

            Program: system szkolenia dzieci i młodzieży w Polsce; wiedza o grze, graczu i graczach; zdolności i umiejętności gracza; dobór i selekcja sportowców do gry w piłkę; edukacja sportowca nieuzdolnionego i uzdolnionego w kierunku piłki nożnej; teoria i metodyka nauczania i doskonalenia gry i jej elementów; kierowanie zespołem dzieci i młodzieży podczas gry – cele i zadania.

            Zalecana literatura:

  1. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką, t. 1. Kształcenie gracza na wstępnym etapie. AWF, Wrocław 2005.
  2. Nosal J., Paluszek K., Podstawowe składowe nauczania i doskonalenia działań występujących podczas gry w piłkę nożną. Piłka nożna teoria i praktyka. IWFiS, Biała Podlaska 1997.
  3. Nosal J., Wieloaspektowa obserwacja i ocena działań zawodnika jako podstawa indywidualizacji procesu nauczania gry w piłkę nożną. Trening nr 2. RCMSZ, Warszawa 1997.
  4. Nosal J., Poziom kontroli i oceny sprawności zawodnika w przygotowaniu do gry w piłkę nożną. [w:] Nowoczesna piłka nożna – teoria i praktyka. IWFiS, Gorzów Wlkp., 1997.
  5. Nosal J., Podstawy edukacji szkoleniowo-wychowawczej dzieci i młodzieży piłkarskiej na Dolnym Śląsku. Wydział Szkolenia DZPN, Wrocław 2002.
  6. Nosal J., Paluszek K., Dobór i selekcja graczy do kadr młodzieżowych województwa dolnośląskiego w piłce nożnej. [w:] Kierunki doskonalenia treningu i walki sportowej. AWF, Warszawa 2007.

 

                            PIŁKA RĘCZNA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: prof. dr hab. Zbigniew Naglak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: uprawnienia trenera II klasy; zapoznanie studentów z piłką ręczną oraz środkami ruchowymi charakterystycznymi dla danej dyscypliny oraz przepisami gry dla realizacji celów sportu dzieci i młodzieży w szkolnych i uczniowskich klubach sportowych. Rozpoznawanie uzdolnień do gry w piłkę ręczną w wieloletnim procesie kształcenia dzieci. Rozbudzanie zainteresowań dyscypliną sportową dzieci. Przekazywanie wiedzy o dyscyplinie oraz nauczanie umiejętności ruchowych charakterystycznych dla dyscypliny.

            Program: gra w piłkę ręczną jako dyscyplina sportu (struktury organizacyjne dyscypliny – WZPR, ZPRwP, IHF), struktury klubowe dyscypliny (SKS-y, UKS-y, MKS-y), pozycje graczy podczas gry, taktyka gry w ataku i w obronie. Zasada fair play jako fundament kształcenia dzieci i młodzieży. Metodyczne aspekty procesu kształcenia uzdolnionego gracza. Kryteria doboru i selekcji graczy. Metoda rozpoznawania uzdolnienia dziecka do gry w piłkę ręczną. Metoda obserwacji zachowania dziecka podczas gry. Metody oceny wybranych zdolności motorycznych do gry w piłkę ręczną.

            Zalecana literatura:

  1. Bondarowicz M., Zabawy i gry ruchowe w zajęciach sportowych. RCMSz., KfiS, Warszawa 1994.
  2. Czerwiński J., Charakterystyka gry w piłkę ręczną. AWF, Gdańsk 1990.
  3. Naglak Z., Zespołowa gra sportowa. AWF, Wrocław 1996.
  4. Naglak Z., Teoria zespołowej gry sportowej. Kształcenie gracza. AWF, Wrocław 2001.
  5. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką, t. 1. AWF, Wrocław 2005.
  6. Spieszny M., Walczyk L., Piłka ręczna – program szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 2001.

 

                            PIŁKA SIATKOWA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Józef Wołyniec, dr Dariusz Mroczek

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: uprawnienia trenera II klasy, poznanie prawidłowości rozwoju osobniczego dzieci i młodzieży, specjalistycznych form ruchowych stosowanych w dyscyplinie oraz podstawowych zasad działania i współdziałania podczas gry. Umiejętność określania poziomu rozwoju zdolności osobniczych u dzieci i młodzieży oraz celów, zadań, doboru i realizacji metod, form i środków treningowych. Nabycie podstawowych umiejętności organizacji współzawodnictwa sportowego i sędziowania.

            Program: kryteria doboru i selekcji dzieci do dyscypliny, metodyczne aspekty procesu kształcenia uzdolnionego gracza, organizacja zawodów sportowych, znajomość przepisów gry i umiejętność praktycznego sędziowania.

            Zalecana literatura:

  1. Koszczyc T., Wołyniec J., Guła-Kubiszewska H. (red.), Aktywność ruchowa dzieci i młodzieży. AWF, Wrocław 2007.
  2. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką. Kształcenie gracza na wstępnym etapie, t. 1. AWF, Wrocław 2005.
  3. Papageorgiou A., Spitzley W., Piłka siatkowa – podręcznik nauczania podstawowego. Marshal, Wrocław 1999.
  4. Superlak E., Piłka siatkowa. Techniczno-taktyczne przygotowanie do gry. BK, Wrocław 2006.
  5. Uzarowicz J., Siatkówka. AWF, Kraków 1998.
  6. Zdebska H., Kasza W., Piłka siatkowa – obrona w polu w ujęciu taktycznym. Podręcznik dla instruktorów i trenerów (z płytą CD). COS, Warszawa 2007.

 

                            PŁYWANIE

                            Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krystyna Zatoń

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: wpis na listę studentów                       Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Mirosław Fiłon, dr Krystyna Antoniak-Lewandowska, mgr Piotr Albiński

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: trener pływania kl. II; uprawnienia – nauczanie pływania osób w różnym wieku; prowadzenie szkolenia pływackiego na wszystkich etapach treningu; uprawnienia sędziego pływania; zarządzanie procesem szkolenia.

            Program: poznanie różnych form działalności człowieka w wodzie o charakterze sportowym. Metodyka nauczania podstawowego w pływaniu. Metodyka treningu pływackiego na wszystkich etapach szkolenia. Organizacja szkolenia i zarządzanie procesem szkolenia, w tym działalnością startową zawodnika.

            Zalecana literatura:

  1. Bartkowiak E., Pływanie sportowe. COS, Warszawa 1999.
  2. Bartkowiak E., Pływanie – program szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 1997.
  3. Czabański B., Fiłon M., Zatoń K. (red.), Elementy teorii pływania. AWF, Wrocław 2008.
  4. Maglischo E.W., Swimming fastest. Champaign II, Human Kinetics 2003.
  5. Płatonow W.N., Trening wyczynowy w pływaniu. COS, Warszawa 1997.
  6. Waade B., Pływanie sportowe i ratunkowe – teoria i metodyka. AWFiS, Gdańsk 2005.

 

                            STRZELECTWO SPORTOWE

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: mgr Andrzej Kijowski, mgr Renata Mauer-Różańska

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: uprawnienia trenera II klasy, przygotowanie do samodzielnego prowadzenia zajęć szkoleniowych w strzelectwie sportowym poprzez opanowanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności. Opanowanie umiejętności samodzielnego planowania, organizowania, motywowania i kontroli procesu szkolenia w strzelectwie sportowym.

            Program: historia strzelectwa. Budowa i wyposażenie strzelnic. Przygotowanie sprawnościowe strzelca. Metody nauczania techniki strzelania. Dobór i selekcja kandydatów do sportu strzeleckiego. Metody nauczania i kontroli taktyki strzelania. Przygotowanie psychiczne strzelca. Zasady bezpieczeństwa w posługiwaniu się bronią strzelecką. Wiadomości o budowie broni i amunicji oraz wykorzystanie sprzętu pomocniczego. Technika strzelania z karabinu i pistoletu; zasady przyjmowania postawy. strzeleckiej, zasady celowania, pokonywanie oporu języka spustowego, itd. Nauka i doskonalenie techniki strzelania z broni kulowej i pneumatycznej. Trening bezstrzałowy. Nauka posługiwania się przyrządami celowniczymi. Doskonalenie techniki strzelania. Praktyczne nauczanie strzelania poszczególnych konkurencji. Planowanie szkolenia sportowego. Prowadzenie dokumentacji szkoleniowej. Kontrola procesu szkolenia. Prowadzenie zajęć szkoleniowych. Strzelania kontrolne. Udział w organizacji i sędziowaniu zawodów sportowych

            Zalecana literatura:

  1. Baranowski T., Haber Z., Kijowski A., Kurzawski K., Dokumentacja szkoleniowa w strzelectwie sportowym. PZSS Warszawa, AWF Wrocław
  2. Haber Z., Kijowski A., Rejestracja i analiza obciążeń treningowych w strzelectwie sportowym. Kwartalnik Trening nr 1, 1994.  s. 147 – 153
  3. Haber Z., Kurzawski K., Łasiński G., Ocena wartości wyniku. Kwartalnik Trening nr 1, 1996, s. 87 – 93
  4. Kijowski A., Netzel P., Komputerowy sposób rejestracji i analizy przebiegu walki sportowej w strzelectwie. Kwartalnik Trening nr 3, 1997, s. 113-122.
  5. Kurzawski K., Sobiech K.A., Wybrane elementy specyficznego wysiłku w strzelectwie sportowym. AWF, Wrocław 1993.
  6. Kurzawski K., Kijowski A., Wybrane elementy kontroli w strzelectwie sportowym. [w:] R. Bartoszewicz, T. Koszczyc (red.) Kontrola i ocena w wychowaniu fizycznym. AWF, Wrocław 2003, s. 359-367.
  7. Kurzawski K. (red.), Strzelectwo sportowe. Nowoczesne rozwiązania szkoleniowe. AWF, Wrocław 2006.
  8. Łasiński G., Kurzawski K., Kijowski A., Haber Z., Planowanie i rejestracja obciążeń w strzelectwie sportowym. Sport Wyczynowy nr 5, 1995.

 

                            TENIS

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-III, semestr 1-6          Stopień studiów: I                 Status przedmiotu: obowiązkowy

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Mieczysław Lewandowski, dr Mariusz Nowak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

300

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,1,1,1,2,3

 

         Efekty kształcenia: uprawnienia trenera II klasy; wyposażenie studentów w wiedzę dotyczącą nauczania gry w tenisa, opanowanie umiejętności organizacji pracy na etapie wstępnym i podstawowym szkolenia dzieci i młodzieży, opanowanie umiejętności przygotowania i realizowania tenisowych imprez sportowych.

            Program: historia tenisa, ewolucja tenisa na świecie i w Polsce, przepisy i regulamin Polskiego Związku Tenisowego, organizacja zawodów, funkcja ruchu jako podstawa opanowania i doskonalenia techniki, umiejętności techniczne jako podstawa procesu edukacji tenisisty.

            Zalecana literatura:

  1. Bober T., Zawadzki J., Biomechanika układu ruchu człowieka. BK, Wrocław 2003.
  2. Czajkowski Z., Nauczanie techniki sportowej. Biblioteka Trenera, Warszawa 1991.
  3. Ernst K., Fizyka sportu. PWN, Warszawa 1992, s. 108-132.
  4. Królak A., Tenis – technika, psychomotoryka, trening. Biblioteka Trenera, Warszawa 1998.
  5. Królak A., Tenis dla dzieci, nauczycieli i rodziców. WSiP, Warszawa 1999.
  6. Nowak M., Lewandowski M., Weryfikacja arkusza obserwacji działań w grze w tenisie ziemnym. WTN, Wrocław 2003.
  7. Nowak M., Lewandowski M., Stan obecny i możliwości usprawniania edukacji tenisisty. Człowiek i Ruch 1(3), Wrocław 2001.
  8. Nowak M., Lewandowski M., Rejestracja zdarzeń sportowych jako podstawa projektowania procesu treningowego. Akademia Ekonomiczna, Wrocław 2004.

1.7. Alfabetyczna lista specjalizacji instruktorskich

 

Aerobik

Akrobatyka sportowa

Badminton

Baseball

Bieg na orientację

Boks

Ćwiczenia siłowe

Gimnastyka artystyczna

Gimnastyka sportowa

Hokej na trawie

Jazda konna

Judo

Kajakarstwo

Koszykówka

Kulturystyka

Lekkoatletyka

Narciarstwo zjazdowe

Odnowa biologiczna

Piłka nożna

Piłka ręczna

Piłka siatkowa

Pływanie

Snowboard

Strzelectwo sportowe

Szermierka

Taniec sportowy

Tańce ludowe

Tenis

Tenis stołowy

Windsurfing

Żeglarstwo

 

1.8. Prezentacja specjalizacji instruktorskich

 

                            AEROBIK

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Anna Jagusz, dr Aleksandra Sikora

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: zdobycie uprawnień zawodowych instruktora sportu. Umiejętność prowadzenia zajęć przy muzyce mechanicznej. Umiejętność tworzenia choreografii układów różnych form aerobiku. Opanowanie zasobu ćwiczeń i kombinacji kroków tanecznych. Wiedza na temat doboru form aerobiku w zależności od sprawności fizycznej ćwiczących. Umiejętność diagnozowania obciążeń podczas zajęć z grupami w różnym wieku i o różnej wydolności.

            Program: formy i odmiany zajęć z aerobiku. Technika wykonania kroków w aerobiku. Budowa jednostki zajęć w rożnych formach aerobiku. Zasady i formy prowadzenia zajęć. Muzyka w aerobiku. Ćwiczenia siłowe w aerobiku – podłoże fizjologiczne i biomechaniczne. Kryteria oceny instruktora. Zasady prowadzenia zajęć z aerobiku z osobami w różnym wieku i o różnym poziomie sprawności fizycznej.

            Zalecana literatura:

  1. Andersen B., Stretching, czyli ćwiczenia rozciągające dla zwykłych śmiertelników oraz sportowców różnych dyscyplin. Ossolineum, Wrocław 1995.
  2. Grodziak-Kubiak E., Aerobik czy fitness. Poznań 2002.
  3. Jaskólski A., Podstawy fizjologii wysiłku fizycznego z zarysem fizjologii człowieka. AWF, Wrocław 2002.
  4. Kaczyński A., Atlas ćwiczeń siłowych. AWF, Wrocław
  5. Olex-Mierzejewska D., Fitness. Teoretyczne i metodyczne podstawy prowadzenia zajęć. AWF, Katowice 2002.
  6. Stefaniak T., Atlas uniwersalnych ćwiczeń siłowych, cz. I i II. AWF, Wrocław
  7. Szot Z., Aerobik. AWFiS, Gdańsk 2002.

 

                            AKROBATYKA SPORTOWA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: brak

Prowadzący: dr Henryk Sienkiewicz, dr Ryszard Serafin

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie do prowadzenia zajęć specjalistycznych w sekcjach akrobatyki sportowej oraz dla potrzeb innych dyscyplin sportu.

            Program: metodyka nauczania ćwiczeń akrobatycznych w poszczególnych jej działach (skoki akrobatyczne, skoki na trampolinie, ćwiczenia zespołowe), opanowanie zasobu ćwiczeń kształtujących właściwości motoryczne człowieka, podstawy biomechaniki ćwiczeń statycznych, zasady pomocy i ochrony w akrobatyce sportowej, formy organizacyjne zajęć w akrobatyce sportowej w zależności od wieku i poziomu zaawansowania sportowego, pojęcie treningu w akrobatyce sportowej, organizacja zawodów w akrobatyce sportowej, znajomość przepisów sportowych, umiejętność sędziowania na poziomie podstawowym, organizacja sekcji akrobatyki sportowej.

            Zalecana literatura:

  1. Daniłow K., Słożnyje pryżki na batucie. Fizkultura i Sport, Moskwa 1969.
  2. Eliasz J., Gajewski J., Janiak J., Trzaskoma Z., Wit A., Przejawy siły mięśniowej, warunki i zasady jej pomiaru oraz znaczenie dla praktyki treningowej. Sport Wyczynowy nr 5-6.
  3. Jak wyznaczyć próg treningowy. Sport Wyczynowy 1991, nr 3-4.
  4. Gabryś T., Kosmala A., Wybrane zagadnienia kontroli procesu treningu w sporcie wyczynowym. Alma Press, Warszawa 2000.
  5. Kaczyński A., Atlas gimnastycznych ćwiczeń siłowych. AWF, Wrocław 1992.
  6. Kaczyński A., Ćwiczenia gibkościowe. AWF, Wrocław 1992.

 

                            BADMINTON

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Henryk Nawara

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: doskonalenie posiadanych umiejętności technicznych, stworzenie warunków do uzyskania kwalifikacji instruktorskich pozwalających na prowadzenie pracy szkoleniowej z dziećmi i młodzieżą.

            Program: sprzęt do gry, funkcja i przeznaczenie. Metodyka nauczania wybranych elementów techniki gry (skróty, uderzenia atakujące, obronne, przemieszczanie się gracza na korcie itp.). Kształcenie wybranych zdolności kondycyjnych i koordynacyjnych badmintonisty. Taktyka i strategia gry. Interpretacja zagadnień, reguł i przepisów gry. Sędziowanie i organizacja zawodów.

            Zalecana literatura:

  1. Fabich R., Olinski K.H., Sklorz M., Richtig badminton spielen. BLV Verlagsgesellschaft, München 1982.
  2. Fusch K., Sologub L., Badminton. Technik. Taktyk. Training. Falken-Verlag, Niedernhausen 1984.
  3. Mills R., Badminton. The Badminton Association of England. Brighton 1978.
  4. Nawara H., Kształcenie wybranych elementów szybkości w badmintonie. AWF, Wrocław 1991.
  5. Nawara H., Badminton – typologiczna charakterystyka dyscypliny. AWF, Wrocław 1995.
  6. Nawara H., Badminton. Technika gry. Sędziowanie. Organizacja zawodów. AWF, Wrocław 2000.

 

                            BASEBALL

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Krzysztof Kałużny

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: doskonalenie posiadanych umiejętności technicznych do uzyskania kwalifikacji instruktorskich pozwalających na prowadzenie zajęć szkoleniowych z dziećmi i młodzieżą.

            Program: metodyka oceny i nauczania gry, przepisy zachowania się w grze, skuteczność działania w grze, jako podstawa nauczania specjalnych umiejętności ruchowych: podania piłki, chwyt piłki, uderzenia piłki, poruszanie się w ataku, poruszanie się w obronie. Zasady wykonywania specjalnych czynności ruchowych. Metody doskonalenia i oceny zdolności koordynacyjnych i form przejawiania się szybkości. Metody doskonalenia i oceny gibkości ciała i ruchomości kończyn. Metody oceny efektów ćwiczenia rozwoju fizycznego i sprawności umysłowej. Programowanie cyklu kształcenia zawodniczego w strukturach systemu szkolnego. Organizacja współzawodnictwa (systemy rozgrywek).

            Zalecana literatura:

  1. Don E., Baseball coachs complete handbook. New York 1966.
  2. Kałużny K., Stawarz Ł., Poziom natężenia koncentracji uwagi u graczy w baseball na przykładzie zawodników AWF. Człowiek i Ruch – Human Movement 2001, 1/3.
  3. Naglak Z., Teoria zespołowej gry sportowej. AWF, Wrocław 2001.
  4. Naglak Z., Metodyka trenowania sportowca. AWF, Wrocław 1991.
  5. Panfil R., Edukacja uzdolnionego gracza i zarządzanie zespołem sportowym. AWF, Wrocław 2000.
  6. Wołyniec J., Przepisy zespołowych gier sportowych. AWF, Wrocław 2002.

 

                            BIEG NA ORIENTACJĘ

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: ogólna sprawność fizyczna                  Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Piotr Cych

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie do samodzielnego prowadzenia zajęć szkoleniowych w biegu na orientację na etapie wstępnym treningu poprzez opanowanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności. Program specjalizacji instruktorskiej z biegu na orientację prowadzi do realizacji celów z zakresu: wiadomości, umiejętności i postaw.

            Program: instruktor biegu na orientację – rola, zadania; historia biegu na orientację; mapy biegu na orientację; trasy biegu na orientację; struktura szkolenia w biegu na orientację; specyfika sportu dzieci i młodzieży w kontekście biegu na orientację. Treści i wskazania metodyczne w kształtowaniu umiejętności posługiwania się mapą. Nauczanie umiejętności posługiwania się mapą oraz wykorzystania tych umiejętności w rywalizacji sportowej.

            Zalecana literatura:

  1. Cegiełka J., Sierzputowski P., Parzewski J., Poradnik dla animatorów biegu na orientację. Naj-Comp s.c., Warszawa 2001.
  2. Cych P., Kozłowski J., Bieg na orientację, trening, praktyka i teoria. COS, Warszawa 1998.
  3. Cych P., Kozłowski J., Bieg na orientację, gry i zabawy z mapą i kompasem. UKFiS i PZBnO, Warszawa 2000.
  4. Hasselstrand G., Nauczanie biegu na orientację krok po kroku. PZBnO, Warszawa 2002.
  5. Huber A., Trening mentalny w biegu na orientację, cz. 1. RCMSz KFiS, Warszawa 1994.
  6. Jarosiński S., Dziennik treningowy zawodnika biegu na orientację. PZBnO, Warszawa 1994.

 

                            BOKS

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: odbyty staż treningowy z boksu           Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr hab. Tadeusz Stefaniak, prof. nadzw., prof. nadzw.

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie wykwalifikowanej kadry instruktorskiej do samodzielnego prowadzenia zajęć z zakresu boksu zgodnie z zasadami kultury fizycznej i systemem ochrony zdrowia na różnych etapach przygotowania zawodniczego.

            Program: zapoznanie uczestników zajęć z genezą i historią boksu na świecie i w Polsce. Zapoznanie z teoretycznymi, metodycznymi i organizacyjnymi zasadami prowadzenia zajęć z zakresu boksu na różnych etapach szkolenia zawodniczego. Wyposażenie w praktyczne umiejętności prowadzenia zajęć z boksu. Opanowanie technik i metod nauczania boksu.

            Zalecana literatura:

  1. Duriasz D., Praca nóg w boksie u zawodników o różnym sposobie prowadzenia walki. Boks. BTS nr 3, Warszawa 1968.
  2. Duriasz D., Wpływ stanów przedstartowych na zdolność bokserów do prowadzenia walki. Sport Wyczynowy, Warszawa 1070, nr 4.
  3. Duriasz D., Jak kształtować odporność psychiczną. Boks nr 6, 1974.
  4. Duriasz D., Szkolenie i trening juniorów w boksie. PZB, Warszawa 1974.

 

                            ĆWICZENIA SIŁOWE

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr hab. Tadeusz Stefaniak, prof. nadzw.

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia:

            Program:

            Zalecana literatura:

 

 

                            GIMNASTYKA ARTYSTYCZNA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Anna Jagusz, dr Aleksandra Sikora, dr Anna Rybicka

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: doskonalenie posiadanych umiejętności technicznych w celu uzyskania kwalifikacji instruktorskich; przygotowanie do wykorzystania elementów gimnastyki artystycznej w prakcyce szkolnej. Kompetencje z zakresu: umiejętności – manipulacja przyborami, wykonanie elementów tanecznych; wiedzy – przygotowanie układu ćwiczeń tanecznych z przyborami.

            Program: charakterystyka gimnastyki artystycznej; rola i zadania muzyki; elementy tańca klasycznego jako podstawa przygotowania do gimnastyki artystycznej; kompozycja układów; technika ćwiczeń z przyborami.

            Zalecana literatura:

  1. Kowalska K., Zasady komponowania układów w gimnastyce artystycznej. Praca dyplomowa. AWF, Poznań 1983.
  2. Kuźmińska O., Podręcznik gimnastyki artystycznej. SAWW, Warszawa 1991.
  3. Rybicka A., Gimnastyka artystyczna. AWF, Wrocław 1980.
  4. Skrzydlewska W., Nauczanie wybranych ćwiczeń gimnastyki artystycznej. AWF, Poznań 1979.

 

                            GIMNASTYKA SPORTOWA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Małgorzata Sobera

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie do prawidłowego i fachowego prowadzenia zajeć z gimnastyki sportowej w klubach sportowych, szkołach i organizacjach krzewienia kultury fizycznej. Kompetencje z zakresu: umiejętności – zdolność wydkonywania ćwiczeń gimnastycznych na przyrządach; wiedzy – zdolność doboru ćwiczeń i obciążenia układu ruchu do kształtowania specjalnej sprawności gimnastycznej w zakresie ćwiczeń na przyrządach.

            Program: gimnastyka sportowa jako dyscyplina olimpijska. Zasady terminologii w gimnastyce sportowej. Technika wykonania i metodyka nauczania ćwiczeń na przyrządach gimnastycznych. Metody i środki treningowe. Zasady pomocy i ochrony w gimnastyce sportowej.

            Zalecana literatura:

  1. Żołnierowicz K., Plichta M., Gimnastyka sportowa dziewcząt. Biblioteka Trenera, Warszawa 2001.
  2. Sozański H. (red.), Sport dzieci i młodzieży. Vademecum trenera. RCMSzKFiS, Warszawa 1994.
  3. Jezierski R., Rybicka A., Gimnastyka. Teoria i metodyka. AWF, Wrocław 1995.
  4. Kaczyński A., Atlas ćwiczeń siłowych. AWF, Wrocław 1985.

 

                            HOKEJ NA TRAWIE

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Maciej Majorowski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: student będzie umiał – zaplanować i przeprowadzić jednostkę treningową z hokeja na trawie, nauczać podstawowych elementów gry w odmianie halowej, jak i w hokeju na trawie, zaplanować i zrealizować cykl treningowy.

            Program: wyposażenie studentów w podstawową wiedzę pedagogiczną i metodyczną z zakresu dyscypliny sportu – hokej na trawie. Wyposażenie studentów w podstawowe umiejętności przygotowania i realizowania zajęć treningowych. Zapoznanie studentów z wybranymi ćwiczeniami, zabawami, grami z piłką oraz metodyką nauczania środków ruchowych w hokeju na trawie.

            Zalecana literatura:

  1. Adrian J., Przewodnik do ćwiczeń z hokeja na trawie. AWF, Poznań 2000, 132, 2.
  2. Bondarowicz M., Zabawy i gry ruchowe. Podstawy metodyczne. AWF, Warszawa 1996.
  3. Cichy M., Mini-hokej od zabawy do gry. PZHT, Poznań 1994.
  4. Fabiś E., Mini-hokej na trawie w programie zajęć wychowania fizycznego. AWF, Poznań 1997, 38.
  5. Naglak Z., Metodyka trenowania sportowca. AWF, Wrocław 1999.
  6. Naglak Z., Teoria zespołowej gry sportowej – kształcenie gracza. AWF, Wrocław 2001.

 

                            JAZDA KONNA

                            Katedra Rekreacji

                                   Kierownik: dr hab. Wojciech Wiesner, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: umiejętności jeździeckie na poziomie klasy L konkursów w skokach przez przeszkody i ujeżdżeniu. Posiadanie wiedzy z zakresu anatomii narządów ruchu, fizjologii pracy i wypoczynku, psychologii, socjologii, teorii i metodyki rekreacji. Student zobligowany jest do zapewnienia sobie konia na sprawdziany umiejętności jeździeckich i praktyczny egzamin instruktorski; ponosi koszty udziału w zajęciach realizowanych w ośrodkach jeździeckich (np. podczas hospitacji zajęć jeździeckich).

Prowadzący: dr Jacek Grobelny

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: zajęcia realizowane w ramach specjalizacji instruktorskiej z jeździectwa mają teoretycznie i praktycznie przygotować studenta – przyszłego instruktora rekreacji ze specjalnością jazda konna – do prowadzenia szeroko rozumianej działalności usługowej w dziedziniue rekreacji jeździeckiej.

            Program: zagadnienia hippologiczne (m.in. podstawy chowu i hodowli koni, teoria i metodyka jeździectwa) oraz elementy teorii rekreacji ukierunkowane na jeździectwo (pochodzenie i udomowienie koni; podstawowe wiadomości o koniu; identyfikacja koni, hodowla koni). Historia jeździectwa na świecie i w Polsce. Organizacja sportu jeździeckiego w Polsce. Podstawowe elementy wyszkolenia jeździeckiego. Dosiad i pomoce stosowane w jeździe konnej. Metodyka nauczania jazdy konnej. Trening młodego konia. Rekreacja konna – charakterystyka formy aktywności ruchowej. Organizacyjne formy rekreacji konnej. Zajęcia praktyczne mają za zadanie wykorzystanie wiedzy nabytej na zajęciach teoretycznych (doskonalenie umiejętności jeździeckich w warunkach zawodów sportowych, hospitacja, asysta i prowadzenie zajęć pod kontrolą nauczyciela akademickiego.

            Zalecana literatura:

  1. Albrecht K., ABC ujeżdżenia. Zakład Treningowy Koni, Zbrosławice 1990.
  2. Becher R., Jazda konna dla początkujących i zaawansowanych. Zakład Treningowy Koni, Zbrosławice 1986.
  3. Flandorffer T., Hajasi J., Jeździectwo – moje hobby. PWRiL, Warszawa 1991.
  4. Grobelny J., Uwarunkowania rozwoju rekreacji konnej w świetle literatury przedmiotu. Kwartalnik Naukowy AWF, Wrocław 1995, nr 3-4.
  5. Grobelny J., Specyfika rekreacyjnej jazdy konnej. [w:] T. Wolańska, J. Lisowska (red.) Sport dla wszystkich, wybrane dyscypliny, t. VIII. PTNKF, Warszawa 1997.
  6. Müseler W., Nauka jazdy konnej. PWRiL, Warszawa 1993.
  7. Skulicz B., Ujeżdżenie i skoki. PWN, Warszawa 1992.
  8. Wyżnikiewicz-Nawracała A., Wybrane problemy zachowania bezpieczeństwa w rekreacyjnym użytkowaniu koni. Rocznik Naukowy, AWF, Gdańsk 1995b, IV.

 

                            JUDO

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: doc. dr Kazimierz Witkowski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie wykwalifikowanej kadry instruktorów do samodzielnego prowadzenia zajęć z dziećmi i młodzieżą w judo.

            Program: historia, geneza systemów walk poprzedzających judo. Historia judo. Zasady bezpieczeństwa oraz urządzenia i sprzęt do uprawiania judo. Podstawy techniki judo. Nauczanie padów – UKEMI. Filozofia JIGIRO KANO i jego zasady w judo. Ugnij się, a nie zostaniesz złamany. Ustąp – wykorzystując siłę przeciwnika przeciw niemu samemu. Uzyskiwanie stopni szkoleniowych w judo. Przepisy i regulaminu PZJudo. Regulamin sędziowski. Przepisy i regulaminy PZJudo. Regulamin sportowy. Zasady organizacji lekcji trenerskiej. Somatyczno-morfologiczne kryteria naboru. Somato-morfologiczne metody naboru. Fizjologiczne kryteria i metody naboru i doboru w judo. Psychologiczne kryteria i metody naboru do judo.

            Zalecana literatura:

  1. Cieplicki M., Witkowski K., Judo – zestaw ćwiczeń z wykorzystaniem skakanki i liny
    cz. 1. AWF, Wrocław 1999.
  2. Jaskólski E., Pedagogiczne aspekty rozwoju fizycznego dziecka. AWF, Wrocław 1996.
  3. Kobayashi K., Sharp H., Judo Sportowe. Budo Sport, Warszawa 1998.
  4. Pawluk J., Trening sportowy w judo. Warszawa 1967.
  5. Witkowski K., Historii systemów walk Dalekiego wschodu. AWF, Wrocław 1993.
  6. Witkowski K., Stefaniak T., Kuźmiński J., Ocena równowagi ciała u chłopców trenujących Judo. Acta of Bioengineering and Biomechanice. Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej. Volume 6, Suplement 1, 2004.
  7. Witkowski K., Znaczenie gier i zabaw ruchowych w początkowym etapie szkolenia młodych judoków. IDO Ruch dla Kultury, t. IV, nr 4. Biblioteka Lykeion, Rzeszów 2004.

 

                            KAJAKARSTWO

                            Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krystyna Zatoń

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: umiejętność pływania wpław oraz pływania kajakiem.                                                                                                                       Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: mgr Wojciech Bigiel

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: zapoznanie studentów ze specyfiką kajakarstwa, zwyczajami i tradycjami związanymi z tą formą sportu. Teoretyczne i praktyczne przygotowanie studentów do prowadzenia zajęć sportowych z początkującymi kajakarzami. Wykształcenie motywacji do podnoszenia indywidualnych umiejętności kajakowych.

            Program: bezpieczeństwo w uprawianiu kajakarstwa, regulaminy PZK, metodyka w nauczaniu kajakarstwa, metody kształtowania zdolności kondycyjnych i koordynacyjnych kajakarzy, doskonalenie pływania kajakami i kanadyjkami w różnych warunkach wodnych.

            Zalecana literatura:

  1. Własnowolski J., Trening kajakarza. SiT, Warszawa 1988.
  2. Antkowiak R., Materiały informacyjno-szkoleniowe. Kajakarstwo – wstępny i podstawowy etap szkolenia. WFS, Wrocław 1980.
  3. Praca zbiorowa, Kajaki od A do Z. Pascal 2003.
  4. Sałaciak A., Kanu – historia, budowa, wiosłowanie, wyprawy. ASA, Poznań 2000.
  5. Starzyński J., Darkowski P., Kajakiem bezpiecznie. PZK, ZG TKKF, Warszawa 1997.
  6. Starzyński J., Jakim kajakiem?. PZK, ZG TKKF, Warszawa 1998.
  7. Magazyny, czasopisma: „Wiosło”, „Sport Wyczynowy”, „Trening”.

 

                            KOSZYKÓWKA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Marek Popowczak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: student zyskuje dodatkowe uprawnienia zawodowe – instruktora sportu w zakresie gry w koszykówkę. Potrafi zaplanować i praktycznie poprowadzić zajęcia ruchowe w ramach zajęć SKS, UKS, etc.

            Program: charakterystyka gry w koszykówkę. Metodyka nauczania i doskonalenia indywidualnych czynności ruchowych w ataku i w obronie. Metodyka nauczania współpracy dwójkowej w ataku i w obronie.

            Zalecana literatura:

  1. Arlet T., Koszykówka – podstawy techniki i taktyki. AWF, Kraków 2001.
  2. Huciński T. i in., Koszykówka dla młodych zawodników – wskazówki dla trenerów (tłum., tytuł oryginału Basketball for Young Players. Guidelines for Coaches). PZKosz., Warszawa 2002.
  3. Klimontowicz W., Koszykówka – program szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 1999.
  4. Ljach W., Koszykówka – podręcznik dla studentów Akademii Wychowania Fizycznego, cz. 1. AWF, Kraków 2003.

 

                            KULTURYSTYKA

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr hab.Tadeusz Stefaniak, prof. nadzw., prof. nadzw.

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie kadr instruktorskich do prowadzenia zajęć z zakresu ćwiczeń siłowych i kulturystyki.

            Program: zapoznanie uczestników z dyscypliną, najnowszymi trendami w obszarze interferencji metodyki treningu kulturystycznego, z dietetyką i odnową psychofizyczną, zapoznanie z teoretycznymi, metodycznymi i organizacyjnymi zasadami prowadzenia zajęć z zakresu bodybuildingu uwzględniających aspekt zarówno profilaktyczny, jak i prozdrowotny w przedziale obejmującym wiek inwolucyjny i detencyjny.

            Zalecana literatura:

  1. Stefaniak T., Atlas uniwersalnych ćwiczeń siłowych, cz. I i II. BK, Wrocław 1995, 1997.
  2. Orzech J., Podstawy treningu siły mięśniowej. Sport i Rehabilitacja, Tarnów 1997.
  3. Celejowa L., Wydatki energetyczne w sporcie. Sport Wyczynowy, Warszawa 1998, 7-8.
  4. Urlich A., Odchudzanie i stabilizacja szczupłej sylwetki. Hitec, Siechnice 1997.
  5. Ważny Z., Trening siły mięśniowej. SiT, Warszawa 1993.
  6. Kożuch G., Machalski P., Dieta zwycięzców. Koma, Gdańsk 1995.

 

                            LEKKOATLETYKA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: brak

Prowadzący: doc. dr Jacek Stodółka

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie przyszłej kadry instruktorskiej do kompetentnego posługiwania się metodami, formami i zasadami treningowymi w procesie szkolenia lekkoatlety, wyposażenie studentów w wiedzę z zakresu zapobiegania kontuzji podczas zajęć treningowych z lekkiej atletyki, przygotowanie do pracy w jednostkach kultury fizycznej i sportu. Nabycie umiejętności praktycznych w zakresie sterowania intensywnością jednostki treningowej, korzystania z urządzeń do monitorowania procesu szkoleniowego (accu sport, sportester, kamera wideo itp.).

            Program: wyposażenie w wiedzę i umiejętności w zakresie – samodzielnego prowadzenia zajęć treningowych na wszystkich etapach szkolenia sportowego w lekkoatletyce; zapoznanie z planowaniem i organizacją procesu szkoleniowego w kolejnych etapach szkolenia, z procesami kontroli efektów szkoleniowych; opanowania współczesnej wiedzy o technice sportowej, metodyce nauczania a także podstawowych zagadnień treningu sportowego; zapoznanie ze strukturami zarządzania w lekkoatletyce; zapoznanie z organizacją imprez lekkoatletycznych i podstawami sędziowania.

            Zalecana literatura:

  1. Bompa T.O., Cechy biomotoryczne i metodyka ich rozwoju. RCMSzKFiS, Warszawa 1987.
  2. Ljach W., Kształtowanie zdolności motorycznych dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 2003.
  3. Maciantowicz J., Trening wytrzymałościowy w biegach średnich i długich. AWF, Wrocław 2000.
  4. Maćkała K., Kowalski P., Trening biegów krótkich. Założenia teoretyczne i implikacje praktyczne. AWF, Wrocław 2007.
  5. Migasiewicz J., Stodółka J., Lekkoatletyka. COS, Warszawa 2007.
  6. Żukowski R. (red.), Lekka atletyka. AWF, Warszawa 2002.

 

                            NARCIARSTWO ZJAZDOWE

                            Katedra Rekreacji

                                   Kierownik: dr hab. Wojciech Wiesner, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: dobra umiejętność jazdy na nartach.

                                                                                              Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Rafał Wołk

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie kadry specjalistów do samodzielnej i twórczej pracy w klubach sportowych i instytucjach zajmujących się nauczaniem, szkoleniem oraz propagowaniem narciarstwa.

            Program: zarys historii narciarstwa. Terminologia narciarska, systematyka techniki narciarskiej. Technika jazdy na nartach – opis ewolucji, błędy i ich korekta, biofizyczne uwarunkowania techniki narciarskiej. Metodyka narciarstwa – podstawy teoretyczne, lekcja narciarska, specyfika nauczania dorosłych i dzieci. Podstawy sportu narciarskiego – konkurencje, przepisy. Podstawy treningu sportowego. Sprzęt i ekwipunek narciarski. Bezpieczeństwo w górach – pierwsza pomoc. Organizacja zajęć, obozów i imprez masowych narciarskich. Metodyka nauczania technik narciarskich.

            Zalecana literatura:

  1. Czabański B., Wybrane zagadnienia uczenia się i nauczania techniki sportowej. AWF, Wrocław 1989.
  2. Czabański B., Elementy dydaktyki ogólnej. AWF, Wrocław 1994.
  3. Lenkiewicz W., Rozmarynowicz A., Kodeks narciarski. SiT, Warszawa 1985.
  4. Lesiewski J., Temperament ucznia, środki oddziaływań a skuteczność nauczania. Sport Wyczynowy 1990, 1-2, 16-19.
  5. Lesiewski J., Wzmocnienia słowne w lekcji narciarstwa. Sport Wyczynowy 1989, 3-4, 51-55.
  6. Lesiewski J., Postępy w nauczaniu narciarstwa a sposoby wzmocnień słownych. Rozprawy Naukowe AWF, Wrocław 1991, XXIV-B.
  7. Lesiewski J., Wyobrażenia motoryczne a sprawność uczenia się nowej techniki narciarskiej. Dydaktyka wychowania fizycznego, Olejnica ’93.
  8. Program nauczania narciarstwa zjazdowego. SITN-PZN, Kraków 1996.

 

                            ODNOWA BIOLOGICZNA

                            Katedra Kultury Fizycznej Osób Niepełnosprawnych

                                   Kierownik: dr hab. Eugeniusz Bolach, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: brak przeciwwskazań do masażu, sauny.

Prowadzący: dr hab. med. Jan Szczegielniak, prof. nadzw., dr Edyta Szczuka, dr Ryszard Pawelec, dr Maciej Kochański

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: opanowanie wiedzy teoretycznej dotyczącej budowy biologicznej w sporcie i rekreacji. Zdobycie umiejętności praktycznych koniecznych do programowania, organizacji i realizacji odnowy biologicznej w klubie sportowym, rekreacyjnym. Nabycie praktycznych umiejętności wykonania zabiegów odnawiających w zakresie masażu sportowego, pielęgnacyjnego, relaksacyjnego, hydroterapii oraz obsługi urządzeń do zabiegów odnawiających.

            Program: obejmuje zagadnienia teorii odnowy biologicznej; praktycznej nauki metodycznego oddziaływania masażem sportowym, pielęgnacyjnym; praktycznej nauki wykonywania zabiegów w środowisku wodnym; obsługi i nadzoru urządzeń do zabiegów typu sauna, łaźnia parowa; wykorzystania pozostałych czynników fizykalnych (światło, prąd, pole magnetyczne) w wspomaganiu procesów wypoczynkowych; organizowania odnowy biologicznej w klubie sportowym i rekreacyjnym.

            Zalecana literatura:

  1. Biriukow A., Masaż sportowy. Sport i Turystyka, Warszawa 1974.
  2. Magiera L., Walaszek R., Masaż sportowy. Bio-Styl, Kraków 2003.
  3. Magiera L., Klasyczny masaż leczniczy. Bio-Styl, Kraków 1994.
  4. Pawelec R., Szczuka E., Laber W., Metodyka masażu w odnowie biologicznej. Agiw, Wrocław 2008.
  5. Podgórski T., Masaż w rehabilitacji i sporcie. AWF, Warszawa 1992.
  6. Prochowicz Z., Podstawy masażu leczniczego. PZWL, Warszawa 1990.

 

                            PIŁKA NOŻNA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Jarosław Nosal

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: student jako instruktor dyscypliny sportu z piłki nożnej. Pozyskał zasób wiedzy i umiejętności z zakresy gry w piłkę nożną, które pozwolą mu na realizację zadań szkoleniowo-wychowawczych w pracy z dziećmi i młodzieżą uprawiającą grę w piłkę nożną w środowisku szkolnym i pozaszkolnym. Student poszerzył metodyczne umiejętności nauczycielskie, postrzegane jako kompetencje do prowadzenia zajęć z zespołowych gier sportowych.

            Program: system szkolenia dzieci i młodzieży w Polsce; wiedza o grze, graczu i graczach; zdolności i umiejętności gracza; dobór i selekcja sportowców do gry w piłkę; edukacja sportowca nieuzdolnionego i uzdolnionego w kierunku piłki nożnej; teoria i metodyka nauczania i doskonalenia gry i jej elementów; kierowanie zespołem dzieci i młodzieży podczas gry – cele i zadania.

            Zalecana literatura:

  1. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką, t. 1. Kształcenie gracza na wstępnym etapie. AWF, Wrocław 2005.
  2. Nosal J., Paluszek K., Podstawowe składowe nauczania i doskonalenia działań występujących podczas gry w piłkę nożną. Piłka nożna teoria i praktyka. IWFiS, Biała Podlaska 1997.
  3. Nosal J., Wieloaspektowa obserwacja i ocena działań zawodnika jako podstawa indywidualizacji procesu nauczania gry w piłkę nożną. Trening nr 2. RCMSZ, Warszawa 1997.
  4. Nosal J., Poziom kontroli i oceny sprawności zawodnika w przygotowaniu do gry w piłkę nożną. [w:] Nowoczesna piłka nożna – teoria i praktyka. IWFiS, Gorzów Wlkp., 1997.
  5. Nosal J., Podstawy edukacji szkoleniowo-wychowawczej dzieci i młodzieży piłkarskiej na Dolnym Śląsku. Wydział Szkolenia DZPN, Wrocław 2002.
  6. Nosal J., Paluszek K., Dobór i selekcja graczy do kadr młodzieżowych województwa dolnośląskiego w piłce nożnej. [w:] Kierunki doskonalenia treningu i walki sportowej. AWF, Warszawa 2007.

 

                            PIŁKA RĘCZNA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Andrzej Dudkowski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: zapoznanie studentów z piłką ręczną oraz środkami ruchowymi charakterystycznymi dla danej dyscypliny oraz przepisami gry dla realizacji celów sportu dzieci i młodzieży w szkolnych i uczniowskich klubach sportowych. Rozpoznawanie uzdolnień do gry w piłkę ręczną w wieloletnim procesie kształcenia dzieci. Rozbudzanie zainteresowań dyscypliną sportową dzieci. Przekazywanie wiedzy o dyscyplinie oraz nauczanie umiejętności ruchowych charakterystycznych dla dyscypliny.

            Program: gra w piłkę ręczną jako dyscyplina sportu (struktury organizacyjne dyscypliny – WZPR, ZPRwP, IHF), struktury klubowe dyscypliny (SKS-y, UKS-y, MKS-y), pozycje graczy podczas gry, taktyka gry w ataku i w obronie. Zasada fair play jako fundament kształcenia dzieci i młodzieży. Metodyczne aspekty procesu kształcenia uzdolnionego gracza. Kryteria doboru i selekcji graczy. Metoda rozpoznawania uzdolnienia dziecka do gry w piłkę ręczną. Metoda obserwacji zachowania dziecka podczas gry. Metody oceny wybranych zdolności motorycznych do gry w piłkę ręczną.

            Zalecana literatura:

  1. Bondarowicz M., Zabawy i gry ruchowe w zajęciach sportowych.RCMSz., KfiS, Warszawa 1994.
  2. Czerwiński J., Charakterystyka gry w piłkę ręczną. AWF, Gdańsk 1990.
  3. Naglak Z., Zespołowa gra sportowa. AWF, Wrocław 1996.
  4. Naglak Z., Teoria zespołowej gry sportowej. Kształcenie gracza. AWF, Wrocław 2001.
  5. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką, t. 1. AWF, Wrocław 2005.
  6. Spieszny M., Walczyk L., Piłka ręczna – program szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 2001.

 

                            PIŁKA SIATKOWA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: brak

Prowadzący: dr Józef Wołyniec, mgr Dariusz Mroczek

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: wyposażenie studentów w wiedzę i umiejętności niezbędne do identyfikacji i kształcenia jednostek uzdolnionych oraz przygotowania studentów do zastosowania wybranej odmiany gry w piłkę siatkową jako środka wspomagającego psychomotoryczny i prospołeczny rozwój dzieci i młodzieży.

            Program: kryteria doboru i selekcji dzieci do dyscypliny; metodyczne aspekty procesu kształcenia uzdolnionego gracza; organizacja zawodów sportowych, znajomość przepisów gry i umiejętność praktycznego sędziowania.

            Zalecana literatura:

  1. Koszczyc T., Wołyniec J., Guła –Kubiszewska H. (red.), Aktywność ruchowa dzieci i młodzieży. AWF, Wrocław 2007.
  2. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką, t. 1. Kształcenie gracza na wstępnym etapie. AWF, Wrocław 2005.
  3. Papageorgiou A., Spitzley W., Piłka siatkowa – podręcznik nauczania podstawowego. Marshal, Wrocław 1999.
  4. Superlak E., Piłka siatkowa. Techniczno-taktyczne przygotowanie do gry. BK, Wrocław 2006.
  5. Uzarowicz J., Siatkówka. AWF, Kraków 1998.
  6. Zdebska H., Kasza W., Piłka siatkowa obrona w polu w ujęciu taktycznym. Podręcznik dla instruktorów i trenerów (z płytą CD). COS, Warszawa 2007.

 

                            PŁYWANIE

                            Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krystyna Zatoń

Język wykładowy: polski, angielski, rosyjski              Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: dobra umiejętność pływania wszystkimi stylami.

Prowadzący: prof. dr hab.Krystyna Zatoń, dr Krystyna Antoniak-Lewandowska, dr Mirosław Fiłon, mgr Magdalena Chrobot

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie studentów do szczegółowej analizy techniki standardowej, jej diagnozowania na poziomie sportu młodzieżowego; uprawnienia instruktora sportu w pływaniu – do prowadzenia nauki pływania, treningu sportowego na poziomie podstawowym i wyczynowym.

            Program: fizyczne aspekty pływania sportowego. Rozwój przygotowania sportowego młodocianych pływaków. Metody oceny techniki pływania w oparciu o kryteria subiektywne i obiektywne. Analiza biomechaniczna techniki pływania startów i nawrotów. System szkolenia pływackiego dzieci i młodzieży. Metody i środki w treningu pływaków. Przygotowanie fizyczne pływaka. Planowanie i kontrola efektów szkoleniowych w treningu pływaka. Organizacja zawodów sportowych w pływaniu.

            Zalecana literatura:

  1. Bartkowiak E., Pływanie sportowe. COS, Warszawa 1999.
  2. Bartkowiak E., Pływanie – Program szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 1997.
  3. Czabański B., Fiłon M., Zatoń K. (red.), Elementy teorii pływania. AWF, Wrocław 2008.
  4. Maglischo E.W., Swimming fastest. Champaign II, Human Kinetics 2003.
  5. Płatonow W.N., Trening wyczynowy w pływaniu. COS, Warszawa 1997.
  6. Waade B., Pływanie sportowe i ratunkowe – teoria i metodyka. AWFiS, Gdańsk 2005.

 

                            SNOWBOARD

                            Katedra Rekreacji

                                   Kierownik: dr hab. Wojciech Wiesner, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: dobra umiejętność jazdy na snowboardzie.                                                    

Prowadzący: dr Piotr Kunysz

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie kadry specjalistów do samodzielnej i twórczej pracy w klubach sportowych i instytucjach zajmujących się nauczaniem, szkoleniem oraz propagowaniem snowboardu.

            Program: zarys historii snowboardu. Terminologia snowboardowa, systematyka techniki snowboardowej. Technika jazdy na snowboardzie – opis ewolucji III stopnia, błędy i ich korekta, biofizyczne uwarunkowania techniki snowboardowej. Metodyka snowboardu – podstawy teoretyczne. Metodyka snowboardu – lekcja snowboardu, specyfika nauczania dorosłych i dzieci. Podstawy sportu snowboardowego – konkurencje, przepisy. Podstawy treningu sportowego. Sprzęt i ekwipunek snowboardowy. Warunki bezpiecznego snowboardu – pierwsza pomoc. Organizacja zajęć, obozów i szkoleń snowboardowych. Metodyka nauczania technik snowboardowych.

            Zalecana literatura:

  1. Czabański B. Wybrane zagadnienia uczenia się i nauczania techniki sportowej. AWF, Wrocław 1989
  2. Disler P., Snowboard – dla początkujących i zaawansowanych. BK, Wrocław 1998.
  3. Kunysz P., Snowboard – śladami instruktora. Almapress, Warszawa 2002.
  4. Powolny L., Kunysz P., Powolny E., Snowboard – technika, metodyka, szkolenie. COS, Warszawa 2000
  5. Przepisy 2000-2001. PZS, Bielsko Biała 2000
  6. Strzyżewski S. Proces wychowania w kulturze fizycznej. WSiP, Warszawa 1996.                  

 

                            STRZELECTWO SPORTOWE

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: brak               

Prowadzący: mgr Andrzej Kijowski, mgr Renata Mauer-Różańska

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie do samodzielnego prowadzenia zajęć szkoleniowych w strzelectwie sportowym poprzez opanowanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności. Opanowanie umiejętności samodzielnego planowania, organizowania, motywowania i kontroli procesu szkolenia w strzelectwie sportowym.

            Program: historia strzelectwa. Budowa i wyposażenie strzelnic. Przygotowanie sprawnościowe strzelca. Metody nauczania techniki strzelania. Dobór i selekcja kandydatów do sportu strzeleckiego. Metody nauczania i kontroli taktyki strzelania. Przygotowanie psychiczne strzelca. Zasady bezpieczeństwa w posługiwaniu się bronią strzelecką. Wiadomości o budowie broni i amunicji oraz wykorzystanie sprzętu pomocniczego. Technika strzelania z karabinu i pistoletu; zasady przyjmowania postawy. strzeleckiej, zasady celowania, pokonywanie oporu języka spustowego, itd. Nauka i doskonalenie techniki strzelania z broni kulowej i pneumatycznej. Trening bezstrzałowy. Nauka posługiwania się przyrządami celowniczymi. Doskonalenie techniki strzelania. Praktyczne nauczanie strzelania poszczególnych konkurencji. Planowanie szkolenia sportowego. Prowadzenie dokumentacji szkoleniowej. Kontrola procesu szkolenia. Prowadzenie zajęć szkoleniowych. Strzelania kontrolne. Udział w organizacji i sędziowaniu zawodów sportowych

            Zalecana literatura:

  1. Baranowski T., Haber Z., Kijowski A., Kurzawski K., Dokumentacja szkoleniowa w strzelectwie sportowym. PZSS Warszawa, AWF Wrocław
  2. Haber Z., Kijowski A., Rejestracja i analiza obciążeń treningowych w strzelectwie sportowym. Kwartalnik Trening nr 1, 1994.  s. 147 – 153
  3. Haber Z., Kurzawski K., Łasiński G., Ocena wartości wyniku. Kwartalnik Trening nr 1, 1996, s. 87 – 93
  4. Kijowski A., Netzel P., Komputerowy sposób rejestracji i analizy przebiegu walki sportowej w strzelectwie. Kwartalnik Trening nr 3, 1997, s. 113-122.
  5. Kurzawski K., Sobiech K.A., Wybrane elementy specyficznego wysiłku w strzelectwie sportowym. AWF, Wrocław 1993.
  6. Kurzawski K., Kijowski A., Wybrane elementy kontroli w strzelectwie sportowym. [w:] R. Bartoszewicz, T. Koszczyc (red.) Kontrola i ocena w wychowaniu fizycznym. AWF, Wrocław 2003, s. 359-367.
  7. Kurzawski K. (red.), Strzelectwo sportowe. Nowoczesne rozwiązania szkoleniowe. AWF, Wrocław 2006.
  8. Łasiński G., Kurzawski K., Kijowski A., Haber Z., Planowanie i rejestracja obciążeń w strzelectwie sportowym. Sport Wyczynowy nr 5, 1995.

 

                            SZERMIERKA

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: mgr Anna Medyńska-Tercjak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie do samodzielnego prowadzenia zajęć szkoleniowych w szermierce poprzez opanowanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności. Opanowanie umiejętności samodzielnego planowania, organizowania, motywowania i kontroli procesu szkolenia w szermierce.

            Program: kształtowanie zdolności motorycznych w szermierce. Zasób ćwiczeń wszechstronnych i ukierunkowanych. Nauczanie i doskonalenie działań szermierczych. Metody oceny skutczności techniczno-taktycznej działań stosowanych przez zawodnika w walce. Odnowa fizyczna i psychiczna w procesie treningu szermierza.

            Zalecana literatura:

  1. Bandach L., Osobowościowe uwarunkowania stylu walki w szermierce na florety. Sport Wyczynowy 1997, nr 3-4, s.33-39.
  2. Czajkowski Z., Podstawowy kurs szermierki na szpady. PZS, Warszawa 1997.
  3. Czajkowski Z., Stosowanie niektórych zasad dydaktycznych w treningu szermierza. Sport Wyczynowy 1968, nr 4.
  4. Czajkowski Z., Taktyka i psychologia w szermierce, cz.1 i 2. AWF, Katowice 1984.
  5. Czajkowski Z., Trening szermierza – wybrane zagadnienia, cz. I i II. AWF, Katowice 1988..
  6. Szermierka, praca zbiorowa, z. 2. Bibliotecka Trenera Specjalisty, PKOl, Warszawa 1970.
  7. Szermierka,. Wybrane zagadnienia,  praca zbiorowa. PFS, Warszawa 1974.

 

                            TANIEC SPORTOWY

                            Katedra Promocji Zdrowia

                                   Kierownik: dr hab. Lesław Kulmatycki, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: brak

Prowadzący: dr Bożena Siedlecka

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: zdobycie przez uczestników uprawnień instruktora tańca sportowego.

            Program: technika tańców standardowych i latynoamerykańskich; podstawowe kroki i figury taneczne w 5 tańcach standardowych (Walc angielski, Walc wiedeński, Tango, Fokstrot, Qiuckstep) i 5 tańcach latynoamerykańskich (Samba, Cha-cha, Jive, Rumba, Paso Doble); podstawowe połączenia figur tanecznych z zastosowaniem dla młodszych i starszych grup wiekowych – opracowanie propozycji tematów tanecznych; samodzielne tworzenie tematów tanecznych (aranżacji) w 5 tańcach latynoamerykańskich i 5 tańcach standardowych opartych na figurach „BASIC” opisanych w literaturze tanecznej.

            Zalecana literatura:

  1. Laird W., Technique of Latin Dancing. ISTD The Ballroom
  2. Gay H., Technique of Ballroom Dancing.
  3. Smith H., The Viennese Waltz. Hampshire         

 

                            TAŃCE LUDOWE

                            Katedra Promocji Zdrowia

                                   Kierownik: dr hab. Lesław Kulmatycki, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: mgr Janusz Pietrzyk, dr Wojciech Biliński

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: nauka form tańców ludowych do zastosowania w lekcjach wychowania fizycznego. Przykłady układów lekcyjnych i widowiskowych tańców narodowych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na poloneza.

            Program: budowa tańca ludowego; metodyka nauczania polskich tańców narodowych; systematyka polskich tańców narodowych; zasady tańca klasycznego; propedeutyka tańca ludowego; wybrane zagadnienia z etnografii; kształtowanie orientacji czasowo-przestrzennej w odniesieniu do tańca ludowego; choreografia 5 polskich tańców narodowych.

            Zalecana literatura:

  1. Bednarzowa B., Młodzikowska M., Tańce narodowe. Warszawa 1983.
  2. Dąbrowska G., Obrzędy i zwyczaje doroczne jako widowisko. Warszawa 1971.
  3. Siedlecka B., Biliński W., Taniec w edukacji dzieci i młodzieży. Podręcznik dla nauczycieli. AWF, Wrocław 2003.
  4. Sroka Cz., Polskie tańce narodowe – systematyka. Centralny Ośrodek Metodyki Upowszechniania Kultury, Warszawa 1990.
  5. Wieman M., Tańce i zabawy ze śpiewem. Warszawa 1958.
  6. Ziółkiewicz, Stróżyk, Polskie tańce ludowe. AWF, Poznań 1974.

 

                            TENIS

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Mieczysław Lewandowski, dr Mariusz Nowak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

RCTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: wyposażenie studentów w wiedzę dotyczącą nauczania gry w tenisa, opanowanie umiejętności organizacji pracy na etapie wstępnym i podstawowym szkolenia dzieci i młodzieży, opanowanie umiejętności przygotowania i realizowania tenisowych imprez sportowych.

            Program: historia tenisa, ewolucja tenisa na świecie i w Polsce, przepisy i regulamin Polskiego Związku Tenisowego, organizacja zawodów, funkcja ruchu jako podstawa opanowania i doskonalenia techniki, umiejętności techniczne jako podstawa procesu edukacji tenisisty.

            Zalecana literatura:

  1. Bober T., Zawadzki J., Biomechanika układu ruchu człowieka. BK, Wrocław 2003.
  2. Czajkowski Z., Nauczanie techniki sportowej. Biblioteka Trenera, Warszawa 1991.
  3. Ernst K., Fizyka sportu. PWN, Warszawa 1992, s. 108-132.
  4. Królak A., Tenis – technika, psychomotoryka, trening. Biblioteka Trenera, Warszawa 1998.
  5. Królak A., Tenis dla dzieci, nauczycieli i rodziców. WSiP, Warszawa 1999.
  6. Nowak M., Lewandowski M., Weryfikacja arkusza obserwacji działań w grze w tenisie ziemnym. WTN, Wrocław 2003.
  7. Nowak M., Lewandowski M., Stan obecny i możliwości usprawniania edukacji tenisisty. Człowiek i Ruch 1(3), Wrocław 2001.
  8. Nowak M., Lewandowski M., Rejestracja zdarzeń sportowych jako podstawa projektowania procesu treningowego. Akademia Ekonomiczna, Wrocław 2004.

 

                            TENIS STOŁOWY

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: brak

Prowadzący: dr Ziemowit Bańkosz

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: opanowanie wiadomości i umiejętności praktycznych z zakresu techniki gry, taktyki i metodyki nauczania nowoczesnego tenisa stołowego. Opanowanie umiejętności przygotowania i prowadzenia zajęć z tenisa stołowego.

            Program: zagadnienia techniki nowoczesnego tenisa stołowego – technika gry, poruszanie się przy stole. Metodyka nauczania gry w tenisa stołowego. Środki treningowe, obciążenia treningowe w tenisie stołowym. Etapy treningowe i ich charakterystyka. Podstawowe zagadnienia taktyki gry. Przygotowanie fizyczne i psychiczne w tenisie stołowym. Przepisy gry w tenisa stołowego – rakietka, piłka, stoł, kolejność podań i odbiorów, podstawowe regulacje dotyczące gry. Problemy organizacji zawodów w tenisie stołowym. Organizowanie rozgrywek dla różnych poziomów zaawansowania. Samodzielna organizacja i prowadzenie zajęć.

            Zalecana literatura:

  1. Bańkosz Z., Bańkosz A., Wykorzystanie tenisa stołowego w lekcji wychowania fizycznego. Propozycje rozwiązań metodycznych. [w:] J. Miasiewicz, K. Zatoń (red.) Sport szkolny w teorii i praktyce. AWF, Wrocław 2006.
  2. Bucher W., 1014 Spiel – und Ubnungsformen im Tischtennis. Schorndorf 1993.
  3. GroB B.-U., Huber D., Tischtennis. Hamburg 1995.
  4. Grubba A., Nauka tenisa stołowego w weekend. Gdańsk 1996.
  5. Hudetz R., Tenis stołowy 2000. Modest, łódź 2005.
  6. Klimkowski T., Tenis stołowy – technika i metodyka treningu. Gdańsk 1995.
  7. Kulczycki R., Tenis stołowy bez tajemnic. Gorzów Wlkp., Warszawa 2002.

 

                            WINDSURFING

                            Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krystyna Zatoń

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: fakultatywny

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: ćwiczenia

Wymagania wstępne: zaawansowany poziom żeglugi na desce windsurfingowej, pokrycie kosztów dojazdu i pobytu.

Prowadzący: dr Edward Caban, dr Michał Załęski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie nauczycieli windsurfingu posiadających umiejętności pozwalające na organizację i metodyczne prowadzenie zajęć rekreacyjnych z zastosowaniem desek z żaglem.

            Program: rozwój żeglarstwa w Polsce i na świecie. Podstawowe zasady ruchu ożaglowanej jednostki. Podstawowe kryteria oceny pracy żagla w różnych kursach względem wiatru. Sprzęt windsurfingowy – budowa, podział, dobór, taklowanie i trymowanie. Podstawowe zasady bezpiecznego żeglowania. Podstawy przepisów regatowych. Podstawowe prawa drogi. Analiza technik i struktur ruchowych manewrów prostych. Opracowanie konspektów zajęć z zakresu nauczania technik w zakresie manewrów prostych. Organizacja kursów, obozów i zgrupowań szkoleniowych w windsurfingu. Organizacja przystani stałej i polowej. Regulamin pływań. Alternatywne formy uprawiania żeglarstwa deskowego. Stosowanie icesurfingu i windskateboardingu do nauki i doskonalenia technik żeglugowych. Blok zajęć praktycznych. Metodyka nauczania technik podstawowych. Prowadzenie zajęć teoretycznych i praktycznych.

            Zalecana literatura:

  1. Caban E., Ślizg lodowy. Materiały konferencyjne. AWF, Wrocław 1986.
  2. Caban E., Przewodnik do ćwiczeń z żeglarstwa deskowego. AWF, Wrocław 1996.
  3. Caban E., Przydatność windskateboardu do nauki technik żeglugowych w funboardzie. Materiały konferencyjne. AWF, Wrocław 1998.
  4. Caban E., Materiały szkoleniowo-egzaminacyjne na stopień instruktora żeglarstwa deskowego. PZŻ, Warszawa 1992.
  5. Hart P., Windsurfing w tydzień. Stapis, Katowice 1995.
  6. Marchaj Cz., Teoria żeglowania. Aerodynamika żagla. Almapress, Warszawa 2000.

 

                            ŻEGLARSTWO

                            Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krystyna Zatoń

Język wykładowy: polski                              

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: stopień żeglarza jachtowego    Metody nauczania: ćwiczenia

Prowadzący: dr Ryszard Błacha

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

60

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS:

 

 

4

 

            Efekty kształcenia: zapoznanie studenta z teoretycznymi i praktycznymi zasadami organizacji rejsów turystyczno-rekreacyjnych oraz podstawami metodyki nauczania żeglarstwa.

            Program: część ogólna – elementy teorii i metodyki rekreacji; część szczegółowa – zagadnienia z zakresu żeglarstwa rekreacyjnego, w tym podstawy nauczania w żeglarstwie, metodyka szkolenia na jachtach żaglowych, teoria manewrowania jachtem żaglowym, ratownictwo jachtowe, organizacja rejsów turystyczno-rekreacyjno-szkoleniowych, technika manewrowania jachtem żaglowym otwartym i kabinowym, metodyka prowadzenia szkolenia na jachtach żaglowych, wiosłowanie na łodziach i bączku, manewrowanie motorówką i obsługa silnika przyczepnego, prowadzenie zajęć rekreacyjnych.

            Zalecana literatura:

  1. Chodnikiewicz Z., Metody szkolenia w żeglarstwie. SiT, Warszawa 1982.
  2. Chodnikiewicz Z., Poradnik kierownika wyszkolenia żeglarskiego. Bel Studio sp. z.o., Warszawa 2004.
  3. Dąbrowski W., Vademecum instruktora żeglarstwa. AWF, Kraków 2001.
  4. Dąbrowski W., Poradnik nauczyciela żeglarstwa. Arkadiusz Wingert, Kraków 2003.
  5. Graca J., Sankowski T., Psychologia w rekreacji i turystyce. AWF, Poznań 2002.
  6. Kaloszewski A., Świdwiński P., Żeglarz i sternik jachtowy. Almapress, Warszawa 2002.
  7. Toczek-Werner S., Podstawy rekreacji i turystyki. AWF, Wrocław 2002.
  8. Zawalski K., Żeglarstwo w programie szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 1999.

1.9. Alfabetyczny wykaz specjalizacji instruktorskich specjalność Sport paraolimpijski

 

Piłka koszykowa na wózkach

Piłka siatkowa rozgrywana w pozycji siedzącej i stojącej

Pływanie wyczynowe osób niepełnosprawnych

Podnoszenie ciężarów dla osób niepełnosprawnych

 

1.10. Prezentacja specjalizacji instruktorskich – Sport paraolimpijski

 

                            PIŁKA KOSZYKOWA NA WÓZKACH

                                   Katedra Kultury Fizycznej Osób Niepełnosprawnych

                                   Kierownik: dr hab. Eugniusz Bolach, prof. nadzw.     

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-II, semestr 2,3,4         Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Specjalność: Sport Paraolimpijski

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: wykład,ćwiczenia

Prowadzący: dr hab. Eugeniusz Bolach, prof. nadzw., dr Małgorzata Stefańska

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

30

150

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,4,3

 

            Efekty kształcenia: zapoznanie z klasyfikacją funkcjonalną w piłce koszykowej na wózkach, zaznajomienie z techniką gry w zależności od rodzaju i stopnia dysfunkcji (amputowani w obrębie kończyn dolnych, skróty kończyn, paraplegia, porażenia mózgowe i inne dysfunkcje), umiejętność przygotowania psychicznego niepełnosprawnego koszykarza do walki sportowej. Umiejętność projektowania cykli treningowych dla realizacji określonych zadań w piłce koszykowej na wózkach w zależności od rodzaju i stopnia dysfunkcji; umiejętnośc prowadzenia treningu sportowego w zależności od stopnia i wielkości dysfunkcji.

            Program: specyfika dyscypliny uprawianej przez niepełnosprawnych zawodników – cechy, zadania i cele sportu niepełnosprawnych, ogólna klasyfikacja sportowo-medyczna w sporcie osób niepełnosprawnych, klasyfikacja funkcjonalna w piłce koszykowej na wózkach, możliwości funkcjonalne niepełnosprawnych koszykarzy, specyfika treningu niepełnosprawnych koszykarzy w zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności, organizacja zawodów sportowych w piłce koszykowej na wózkach, motywacja do uprawania piłki koszykowej przez osoby niepełnosprawne, wskazania i przeciwwskazania do uprawania koszykówki przez osoby niepełnosprawne. Zagadnienia dotyczące niepełnosprawności – charakterystyka jednostek chorobowych występujących w piłce koszykowej na wózkach zawodników niepełnosprawnych, dysfunkcji narządu ruchu występujących u zawodników niepełnosprawnych, patobiomechanika narządu ruchu, zaopatrzenie ortopedyczne.

            Zalecana literatura:

  1. Bolach E., Wolska G., Taktyczne ustawienie zespołu w zależności od punktacji medycznej w piłce koszykowej na wózkach. Człowiek i Ruch 2001, nr 1(3), 61-66.
  2. Bolach E., Mikiciuk A., Godziński K., Analiza skuteczności gry zawodników piłki koszykowej na wózkach w zależności od wartości punktowej za inwalidztwo. [w:] Ozdrowcza i Sportiwna Robota z Niepownosprawnimi. Wyd. Dierżawnij Komitet Ukraini z Pitań Fizycznoj Kulturi i Sportu, Nacjonalnij Komitet Sportu Inwalidiw Ukraini, Fond Socjalnogo Zachistu Inwalidiw, Ukrainski Fond „Rieabilitacjia Inwalidiw”, Spiecjalna Olimpiada Ukraini, Olimpijska Akademija Ukraini, Lwiwskiej Derżawnij Institut Fizicznoj Kulturi, Ukraina, Lwiw 2002, Wipusk 1, 117-133.
  3. Bolach E., Bolach B., Sieroń P., Urazy i zespoły przeciążeniowe w polskiej lidze piłki koszykowej na wózkach. [w:] J. Migasiewicz, E. Bolach (red.) Aktywność ruchowa osób niepełnosprawnych. Monografia, Typoskript i Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem, Wrocław 2008, t, 3, 111-128.

 

                            PIŁKA SIATKOWA ROZGRYWANA

                          W POZYCJI SIEDZĄCEJ I STOJĄCEJ

                                   Katedra Kultury Fizycznej Osób Niepełnosprawnych

                                   Kierownik: dr hab. Eugniusz Bolach, prof. nadzw.     

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-II, semestr 2,3,4         Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Specjalność: Sport Paraolimpijski

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: wykład,ćwiczenia

Prowadzący: dr hab. Eugeniusz Bolach, prof. nadzw., dr Małgorzata Stefańska

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

30

150

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,4,3

 

Efekty kształcenia: zapoznanie z klasyfikacją funkcjonalną w piłce siatkowej rozgrywanej w pozycji stojącej oraz siedzącej, zaznajomienie z techniką gry w piłkę siatkową rozgrywaną w pozycji stojącej oraz w pozycji siedzącej w zależności od rodzaju i stopnia dysfunkcji, umiejętność przygotowania psychicznego niepełnosprawnego siatkarza do walki sportowej. Umiejętność projektowania cykli treningowych dla realizacji określonych zadań w piłce siatkowej rozgrywanej w pozycji siedzącej oraz w pozycji stojącej w zależności od rodzaju i stopnia dysfunkcji; umiejętnośc prowadzenia treningu sportowego w zależności od stopnia i wielkości dysfunkcji.

            Program: specyfika dyscypliny uprawianej przez niepełnosprawnych zawodników – cechy, zadania i cele sportu niepełnosprawnych, ogólna klasyfikacja sportowo-medyczna w sporcie osób niepełnosprawnych, klasyfikacja funkcjonalna w piłce siatkowej rozgrywanej w pozycji siedzącej i stojącej, możliwości funkcjonalne niepełnosprawnych siatkarzy, specyfika treningu w piłce siatkowej rozgrywanej w pozycji siedzącej oraz stojącej w zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności, organizacja zawodów sportowych dla niepełnosprawnych siatkarzy, motywacja do uprawania piłki siatkowej przez osoby niepełnosprawne, wskazania i przeciwwskazania do uprawiania piłki siatkowej w pozycji stojącej oraz siedzącej przez osoby niepełnosprawne. Zagadnienia dotyczące niepełnosprawności – charakterystyka jednostek chorobowych występujących w piłce siatkowej wśród zawodników niepełnosprawnych, dysfunkcji narządu ruchu występujących w piłce siatkowej rozgrywanej w pozycji siedzącej oraz stojącej zawodników niepełnosprawnych, patobiomechanika narządu ruchu, zaopatrzenie ortopedyczne.

            Zalecana literatura:

  1. Bolach E., Analiza taktyki gry w piłkę siatkową dla inwalidów. [w:] Sport osób niepełnosprawnych w różnych grupach wiekowych. J. Orzech, J. Sobiecka (red.) Sport osób niepełnosprawnych w różnych grupach wiekowych. Warsztaty Badawcze, Warszawa 1985, 92-97.
  2. Bolach E., Testy sprawności fizycznej specjalnej (technicznej) w piłce siatkowej rozgrywanej w pozycji stojącej (standing volleyball) u zawodników z dysfunkcjami w obrębie kończyn dolnych. [w:] Wyd. Derżawnij Komitet Mołodiżnoj Politi Sportu i Turizmu Ukraini, Ukraińska Akademia Nauk Nacjonalnego Progresu, Olimpijska Akademia Ukraini, Lwiwskij Derżawnij Institut Fiziczeskoj Kulturi, Lwiw 1998.
  3. Bolach E., Ocena sprawności fizycznej specjalnej u zawodników niepełnosprawnych uprawiających wyczynowo piłkę siatkową rozgrywaną w pozycji stojącej (standing volleyball). Człowiek i Ruch 2001, nr 1(3), 70-77.
  4. Bolach E., Testy sprawności fizycznej specjalnej w piłce siatkowej rozgrywanej w pozycji siedzącej. [w:] J. Migasiewicz, E. Bolach (red.) Aktywność ruchowa osób niepełnosprawnych. Typoskript i Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem, Wrocław 2008, t. 3, 141-152.

 

                            PŁYWANIE WYCZYNOWE OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

                                   Katedra Kultury Fizycznej Osób Niepełnosprawnych

                                   Kierownik: dr hab. Eugniusz Bolach, prof. nadzw.     

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-II, semestr 2,3,4         Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Specjalność: Sport Paraolimpijski

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: wykład,ćwiczenia

Prowadzący: dr hab. Eugeniusz Bolach, prof. nadzw., dr Małgorzata Stefańska

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

30

150

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,4,3

 

            Efekty kształcenia: zapoznanie z klasyfikacją funkcjonalną w pływaniu różnymi stylami („S, „SB”, „SM”); z techniką pływania w zależności od rodzaju i stopnia dysfunkcji (niewidomi, porażenia mózgowe, paraplegia i inne dysfunkcje); umiejętność przygotowania psychicznego niepełnosprawnego pływaka do walki sportowej. Umiejętnośc projektowania cykli treningowych dla realizacji określonych zadań w pływaniu osób niepełnosprawnych w zależności od rodzaju i stopnia dysfunkcji; umiejętnośc prowadzenia treningu sportowego w zależności od stopnia i wielkości dysfunkcji.

            Program: specyfika pływania wyczynowego przez niepełnosprawnych zawodników – cechy, zadania i cele sportu niepełnosprawnych, ogólna klasyfikacja sportowo-medyczna w sporcie osób niepełnosprawnych, klasyfikacja funkcjonalna w konkurencjach pływackich osób niepełnosprawnych, możliwości funkcjonalne niepełnosprawnych pływaków, specyfika treningu pływackiego w zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności, organizacja zawodów sportowych dla niepełnosprawnych pływaków, motywacja do uprawania pływania wyczynowego przez osoby niepełnosprawne, wskazania i przeciwwskazania do uprawania pływania przez osoby niepełnosprawne. Zagadnienia dotyczące niepełnosprawności – charakterystyka jednostek chorobowych występujących w pływaniu wyczynowym zawodników niepełnosprawnych, dysfunkcji narządu ruchu występujących w pływaniu wyczynowym zawodników niepełnosprawnych, patobiomechanika narządu ruchu, zaopatrzenie ortopedyczne.

            Zalecana literatura:

  1. Bolach E., Seidel W., Wielkość obciążeń fizycznych stosowanych w treningu pływaków niepełnosprawnych. [w:] Mołoda Sportivna Nauka Ukraini, Wyd. Derżawnij Komitet Mołodiżnoj Politiki Sportu i Turizma Ukrainy, Ukraińska Akademia Nauk Nacjonalnego Progresu, Olimpijska Akademia Ukrainy, Lwiwskij Derżawnij Institut Fiziczeskoj Kulturi, Lwiw 2000.
  2. Bolach E., Bolach B., Migasiewicz J., Wpływ uprawiania pływania na styl życia osób niepełnosprawnych i ich stosunek do podejmowania wysiłku fizycznego. [w:] J. Migasiewicz, E. Bolach (red.) Aktywność Ruchowa Osób Niepełnosprawnych , Monografia, 61-8-. Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem, Oddział Wrocław, AWF, Wrocław 2004.
  3. Zając A., Seidel W., Pływanie osób niepełnosprawnych – wyczyn czy rehabilitacja? [w:] Zimowa Szkoła Sportów Wodnych, Ratownictwa, Rekreacji i Rehabilitacji w Wodzie. Sporty Wodne i Ratownictwo 2007, s. 156-167.

 

                            PODNOSZENIE CIĘŻARÓW

                            DLA OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

                                   Katedra Kultury Fizycznej Osób Niepełnosprawnych

                                   Kierownik: dr hab. Eugniusz Bolach, prof. nadzw.     

Język wykładowy: polski                                                     

Rok I-II, semestr 2,3,4         Stopień studiów: II                Status przedmiotu: fakultatywny

Specjalność: Sport Paraolimpijski

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: wykład,ćwiczenia

Prowadzący: dr hab. Eugeniusz Bolach, prof. nadzw., dr Małgorzata Stefańska

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

30

150

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS

 

 

4,4,3

 

Efekty kształcenia: poznanie i rozumienie treningu sportowego o różnym charakterze na strukturę i funkcję najważniejszych narządów niepełnosprawnego sportowca w podnoszeniu ciężarów, zaznajomienie z techniką boju w podnoszeniu ciężarów, umiejętność przygotowania psychicznego niepełnosprawnego ciężarowca do walki sportowej. Umiejętność projektowania cykli treningowych dla realizacji określonych zadań w podnoszeniu ciężarów. Opanowanie umiejętności prowadzenia treningu sportowego w zależności od stopnia i wielkości dysfunkcji.

            Program: specyfika podnoszenia ciężarów przez niepełnosprawnych zawodników – cechy, zadania i cele sportu niepełnosprawnych, ogólna klasyfikacja sportowo-medyczna w sporcie osób niepełnosprawnych, klasyfikacja funkcjonalna w podnoszeniu ciężarów osób niepełnosprawnych, możliwości funkcjonalne niepełnosprawnych ciężarowców, specyfika treningu niepełnosprawnych ciężarowców w zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności, organizacja zawodów dla niepełnosprawnych ciężarowców (właściwe przygotowanie obiektów), motywacja do uprawiania podnoszenia ciężarów przez osoby niepełnosprawne, wskazania i przeciwwskazania do uprawiania podnoszenia ciężarów przez osoby niepełnosprawne. Charakterystyka dysfunkcji narządu ruchu występujących u niepełnosprawnych ciężarowców. Patobiomechanika narządu ruchu. Zaopatrzenie ortopedyczne.

            Zalecana literatura:

  1. Bolach E., Gut R., Efektywność form i metod stosowanych w podokresie przygotowania specjalnego w podnoszeniu ciężarów osób niepełnosprawnych. [w:] Młoda Sportivna Nauka Ukraini. Wyd. Derżawnij Komitet Mołodiżnoj Politiki Sportu i Turizmu Ukrainy, Ukraińska Akademia Nauk Nacjonalnego Progresu, Olimpijska Akademia Ukrainy, Lwiwskij Derżawnij Institut Fiziczeskoj Kulturi, Lwiw 2002.
  2. Bolach E., Migasiewicz J., Charakterystyka okresów startowych kadry polskich niepełnosprawnych ciężarowców startujących na najważniejszych zawodach w latach 2001-2003 oraz omówienie osiągniętych wyników sportowych. [w:] J. Briskin, M. Liniec, E. Bolach, J. Migasiewicz (red.) Ozdorowcza i Sportiwna Robota z Niepewnosprawnimi. Monografia. Wyd. Dierżawnij Komitet Ukraini z Pitań Fizicznoj Kulturi i Sportu, Lwiwskij Dierżawnij Instytut Fizycznoj Kulturii, Wrocławska Akademia Fizycznego Wychowanija, Nacjonalnij Komitet Sportu Inwalidów Ukrainii, Specjalnia Olimpiada Ukrainii, Lwiw 2004, 59-70.
  3. Bolach E., Jacewicz K., Modyfikacja testu Wingate w ocenie wydolności wysiłkowej kadry polskich niepełnosprawnych ciężarowców. Fizjoterapia, Wrocław 2008, t. 16, nr 3, 57-68.
  4. Bolach E., Wardęga A., Ocena wyników sportowych w podnoszeniu ciężarów niepełnosprawnych zawodników w zależności od stażu treningowego. Fizjoterapia, Wrocław 2008, t. 16, nr 4, 76-97.

 

 

1.11. Alfabetyczny wykaz dyscyplin sportowych, w których można uzyskać stopień trenera II klasy

 

Akrobatyka sportowa

Bieg na orientację

Gimnastyka sportowa

Judo

Kajakarstwo

Koszykówka

Kulturystyka

Lekkoatletyka

Piłka nożna

Piłka ręczna

Piłka siatkowa

Pływanie

Strzelectwo sportowe

Szermierka

Tenis

Tenis stołowy

 

1.12. Prezentacja dyscyplin sportowych

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU           

                  AKROBATYKA SPORTOWA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski, angielski, rosyjski              Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: stopień instruktora w akrobatyce sportowej.

Prowadzący: dr Anna Jagusz, dr Henryk Sienkiewicz

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie do prowadzenia zajęć specjalistycznych w sekcjach akrobatyki sportowej oraz dla potrzeb innych dyscyplin.

            Program: przygotowanie sprawnościowe zawodników akrobatyki sportowej – znajomość zasobu ćwiczeń kształtujących właściwości motoryczne, systematyka i metodyka nauczania: skoków akrobatycznych, ćwiczeń zespołowych – dwójkowych, trójkowych, czwórkowych, skoków na trampolinie, praktyczna znajomość ochrony i pomocy w ćwiczeniach akrobatycznych, praktyczna znajomość organizacji zawodów i sędziowania w akrobatyce sportowej.

            Zalecana literatura:

  1. Kaczyński A., Atlas gimnastycznych ćwiczeń siłowych. AWF, Wrocław 1992.
  2. Kaczyński A., Ćwiczenia gibkościowe. AWF, Wrocław 1992.
  3. Sozański H., Śledziewski D., Obciążenia treningowe: dokumentowanie i opracowywanie danych. RCMSz KFiS, Warszawa 1995.
  4. Zieliński K., Akrobatyka sportowa – dwójki kobiet. RCMSz KFiS, Warszawa 1993.
  5. Zieliński K., Skoki na trampolinie. Materiały szkoleniowe PZAS 1985.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU                                                 BIEG NA ORIENTACJĘ

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski, angielski, rosyjski              Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: odbyta specjalizacja instruktorska lub posiadanie uprawnień instruktora Biegu na Orientację                                      

Prowadzący: dr Piotr Cych

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie specjalistów do pracy trenerskiej na etapie podstawowym i specjalistycznym szkolenia w biegu na orientację.

            Program: bieg na orientację jako dyscyplina sportowa – kierowanie procesem treningu w biegu na orientację, projektowanie i planowanie procesu treningowego, organizacja procesu treningowego, motywowanie i inne elementy psychologicznego wspomagania procesu treningowego, kontrola procesu treningowego, metodyka trenowania sportowca, wpomaganie procesu treningowego.

            Zalecana literatura:

  1. Cegiełka J., Sierzputowski P., Parzewski J., Poradnik dla animatorów biegu na orientację. Naj-Comp s.c., Warszawa 2001.
  2. Cych P., Kozłowski J., Bieg na orientację, trening – praktyka i teoria. COS, Warszawa 1998.
  3. Cych P., Kozłowski J., Bieg na orientację, gry i zabawy z mapą i kompasem. UKFiS, Polski Związek BnO, 2000.
  4. Hasselstrand G., Nauczanie biegu na orientację krok po kroku. Polski Związek BnO, Warszawa 2002.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU                                                GIMNASTYKA SPORTOWA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski, angielski, rosyjski              Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: specjalizacja instruktorska z gimnastyki sportowej.

Prowadzący: dr Małgorzata Sobera

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: kwalifikacje do prowadzenia zajęć z gimnastyki sportowej w klubach sportowych na różnym etapie szkolenia zawodniczek i zawodników. Umiejętność nauczania technik specyficznych ćwiczeń na przyrządach z zachowaniem zasad bezpieczeństwa zawodników. Zdolność wyboru najskuteczniejszej metody postępowania w treningu sportowym oraz organizacji zawodów w gimnastyce sportowej na różnym szczeblu.

            Program: system selekcji do gimnastyki sportowej. Technika wykonania i metodyka nauczania – zaawansowanych pod względem trudności – ćwiczeń na przyrządach gimnastycznych. Planowanie pracy treningowej na różnym etapie szkolenia. Rejestracja i analiza obciążeń treningowych. Kontrola treningu i dokumentacja szkoleniowa. Biochemiczne i fizjologiczne podstawy treningu w gimnastyce sportowej. Psychologiczne i pedagogiczne podstawy treningu gimnastycznego.

            Zalecana literatura:

  1. Ulatowski T. (red.), Teoria sportu, t, I i II. RCMSz KFiS, Warszawa 1992.
  2. Kochanowicz K., Kompleksowa kontrola w gimnastyce sportowej. AWF, Gdańsk 1998.
  3. Żołnierowicz K., Plichta M., Gimnastyka sportowa dziewcząt. Biblioteka Trenera, Warszawa 2001.
  4. Sozański H. (red.), Sport dzieci i młodzieży. Vademecum trenera. RCMSz KFiS, Warszawa 1994.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            JUDO

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie w judo      

Prowadzący: doc. dr Kazimierz Witkowski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

           

            Efekty kształcenia: przygotowanie specjalistów do pracy trenerskiej na podstawowym etapie szkolenia w judo. Nabycie umiejętności i sprawności kierowania procesem wychowania i szkolenia uzdolnionego sportowca w judo.

            Program: uwarunkowania zachowania się zawodnika podczas walk w judo. Znajomość szczegółowych przepisów walki sportowej. Technika i taktyka rozgrywania konkurencji – taktyczne zasady rozgrywania walk w judo. Dobór sportowców do judo – kryteria uzdolnień do poszczególnych konkurencji. Etapy doboru i selekcji do judo. Specyfika sportu dzieci i młodzieży. Programowanie jednostek treningowych. Programowanie zadań (na różnych poziomach zaawansowania sportowego): technicznych, taktycznych, psychicznych, ogólnych, ukierunkowanych, specjalnych. Kryteria i metody oceny techniki i taktyki walk w judo. Udział w organizacji i sędziowaniu zawodów sportowych.

            Zalecana literatura:

  1. Cieplicki M., Witkowski K., Judo – zestaw ćwiczeń z wykorzystaniem skakanki i liny, cz. 1. Wrocław 1999.
  2. Grzegorz R., Modern Ju jitsu. Program szkolenia, techniczne wymagania egzaminacyjne. Wrocław 2001.
  3. Jaskólski E., Pedagogiczne aspekty rozwoju fizycznego dziecka. AWF, Wrocław 1996.
  4. Kobayashi K., Sharp H., Judo sportowe. Budo Sport, Warszawa 1998.
  5. Pawluk J., Trening sportowy w judo. Warszawa 1967.
  6. Witkowski K., Historia systemów walk Dalekiego Wschodu. AWF, Wrocław 1993.
  7. Witkowski K., Znaczenie gier i zabaw ruchowych w początkowym etapie szkolenia młodych judoków. IDO Ruch dla Kultury. Biblioteka Lykeion, Rzeszów 2004, t. IV, vol. 4.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            KAJAKARSTWO

                            Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krystyna Zatoń

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: stopień instruktora w kajakarstwie.

Prowadzący: mgr Wojciech Bigiel

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

           

            Efekty kształcenia: przygotowanie specjalistów do pracy trenerskiej na podstawowym etapie szkolenia w kajakarstwie. Nabycie umiejętności i sprawności kierowania procesem wychowania i szkolenia uzdolnionego sportowca.

            Program: zasady bezpieczeństwa oraz kryteria wiekowe i zdrowotne w kajakarstwie. Urazowość w kajakarstwie i kanadyjkach – zapobieganie. Ubiór kajakarzy i higiena. Historia i organizacja kajakarstwa w Polsce i na świecie. Sprzęt i nomenklatura w kajakarstwie. Podstawowa technika wiosłowania w kajaku i kanadyjce. Praktyczne wykorzystanie zasad wychowania, nauczania i zasad treningu w szkoleniu kajakarzy. Jednostka treningowa w treningu kajakarzy: części składowe, treści, metodyka, organizacja. Przepisy i regulaminy regatowe w kajakarstwie. Somatyczno-morfologiczne kryteria naboru do kajakarstwa. Selekcja w dalszych etapach nauczania. Taktyka i przygotowanie taktyczne w kajakarstwie. Model mistrza w kajakarstwie. Motywacja i jej rozwój w procesie treningowym. Zasady doboru zawodników do osad.

            Zalecana literatura:

  1. Antkowiak R., Kajakarstwo. WFS, Wrocław 1981.
  2. Granek I., Kajaki, kanadyjki. SiT, Warszawa 1974.
  3. Klementiew I., Klasyczna technika wiosłowania na kanadyjkach. Sport Wyczynowy 1994, nr 5-6.
  4. Naglak Z., Metodyka trenowania sportowca. AWF, Wrocław 1991.
  5. Sałaciak A., Kanu – historia, budowa, wiosłowanie, wyprawy. ASA, Poznań 2000.
  6. Sklinsmont W., Model techniki wiosłowania na kajaku. Sport Wyczynowy 1982, nr 8-9.
  7. Starzyński J., Darkowski P., Kajakiem bezpiecznie. PZK, ZG TKKF, Warszawa 1997.
  8. Własnowolski J., Trening kajakarza. SiT, Warszawa 1988.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            KOSZYKÓWKA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie z koszykówki                    

Prowadzący: dr Marek Popowczak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

           

            Efekty kształcenia: przygotowanie studentów w zakresie wiedzy i umiejętności do samodzielnej pracy szkoleniowej z młodzieżą uzdolnioną sportowo do gier zespołowych. Kompetencje – trafny dobór jednostek predystynowanych do uprawiania zespołowych gier sportowych, a w szczególności do gry w koszykówkę; umiejętność formułowania celów szkoleniowych i zadań treningowych; planowanie cyklów szkoleniowych i kontrola uzyskiwanych efektów treningowych – bieżących, przedłużonych i kumulatywnych; umiejętność kierowania grupą sportową i praktycznej realizacji różnych typów jednostek treningowych.

            Program: cele wieloetapowego kształcenia gracza, poznanie typologicznej charakterystyki sportowej gry zespołowej, kryteria oceny uzdolnień gracza, intelektualizacja, integracja i indywidualizacja procesu kształcenia gracza. Metodyka doskonalenia działań indywidualnych, grupowych i zespołowych graczy w rozwiązywaniu standardowych sytuacji gry. Metody oceny efektów treningowych w zakresie – specjalnych umiejętności ruchowych, zdolności kondycyjnych, wiedzy specjalistycznej. Ogólne zasady kierowania zespołem w trakcie gry sportowej i podczas treningu.

            Zalecana literatura:

  1. Arlet T., Koszykówka – podstawy techniki i taktyki. AWF, Kraków 2001.
  2. Huciński T., Nauczanie podstaw techniki i taktyki koszykówki. AWF, Poznań 2004.
  3. Ljach W., Koszykówka – podręcznik dla studentów AWF, cz. 1. AWF, Kraków 2003.
  4. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką. AWF, Wrocław 2005.
  5. Dembiński J., Analiza zależności warunkujących skuteczność działania koszykarzy. Człowiek i Ruch, Wrocław 2001, 1(3), 123-128.
  6. Oficjalne przepisy gry w koszykówkę. PZKosz., Warszawa 2008; www.pszkosz.pl
  7. Oficjalne przepisy gry w minikoszykówkę. PZKosz., Warszawa 2005; www.pzkosz.pl
  8. Rzepa T., Aktywność ruchowa z piłką w doskonaleniu wybranych właściwości osobowościowych ucznia. AWF, Wrocław 2004.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            KULTURYSTYKA

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowizkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie z kulturystyki                                                        

Prowadzący: dr hab. Tadeusz Stefaniak, prof. nadzw.

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

           

            Efekty kształcenia: przygotowanie wykwalifikowanych kadr trenerskich do samodzielnego prowadzenia zajęć z zakresu ćwiczeń siłowych i kulturystyki zgodnie z zasadami kultury fizycznej i systemem ochrony zdrowia na różnych etapach ontogenezy człowieka oraz przygotowanie do udziału w zawodach, jak również prowadzenia konkursów i zawodów kulturystycznych.

            Program: zapoznanie uczestników zajęć z najnowszymi trendami w obszarze interferencji metodyki treningu kulturystycznego z dietetyką i odnową psychofizyczną; teoretycznymi, metodycznymi i organizacyjnymi zasadami prowadzenia zajęć z zakresu ćwiczeń siłowych i bodybuildingu uwzględniających aspekt zarówno profilaktyczny, jak i prozdrowotny w przedziale obejmującym wiek inwolucyjny i detencyjny; wyposażenie w praktyczne umiejętności prowadzenia zajęć o charakterze ogólnorozwojowym i siłowym na różnych etapach ontogenezy człowieka ze szczególnym uwzględnieniem funkcji kompensacyjnej ćwiczeń siłowych – doskonalenie technik i metod nauczania ćwiczeń siłowych i konkurencji wchodzących w skład zawodów kulturystycznych i fitness; przygotowanie organizacyjne oraz przeprowadzenie zawodów i pokazów kulturystycznych.

            Zalecana literatura:

  1. Stefaniak T., Atlas uniwersalnych ćwiczeń siłowych, cz. I i II. BK, Wrocław 1995, 1997.
  2. Orzech J., Podstawy treningu siły mięśniowej. Sport i Rehabilitacja, Tarnów 1997.
  3. Celejowa L., Wydatki energetyczne w sporcie. Sport Wyczynowy, Warszawa 1998, 7-8.
  4. Urlich A., Odchudzanie i stabilizacja szczupłej sylwetki. Hitec, Siechnice 1997.
  5. Ważny Z., Trening siły mięśniowej. SiT, Warszawa 1993.
  6. Kożuch G., Machalski P., Dieta zwycięzców. Koma, Gdańsk 1995.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            LEKKOATLETYKA

                            Katedra Lekkoatletyki i Gimnastyki

                                   Kierownik: dr hab. Paweł Kowalski, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie z lekkoatletyki

Prowadzący: dr Jerzy Maciantowicz, mgr Bogumił Mańka, doc. dr Jacek Stodółka

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

           

            Efekty kształcenia:uzyskanie uprawnień trenera II klasy w lekkoatletyce.

            Program: kształcenie kompetencji i umiejętności prowadzenia zajęć dydaktycznych według zasad moralnych i etycznych, konstruowania planów treningowych w poszczególnych etapach i cyklach szkoleniowych, poznanie zasad naboru do uprawiania sportu i poszukiwania nowej wiedzy i właściwie ją interpretować.

            Zalecana literatura:

  1. Raczek J., Podstawy szkolenia sportowego dzieci i młodzieży. Warszawa 1991.
  2. Sulisz S., Lekkoatletyka. Sport i Turystyka, Warszawa.
  3. Sulisz S., Wychowanie fizyczne w szkole podstawowej. Warszawa 1991.
  4. Szelest Z., Sulisz S., Lekkoatletyka zbiór ćwiczeń ogólnych i specjalnych. Warszawa 1985.
  5. Stawczyk Z., Gry i zabawy lekkoatletyczne dla młodzieży. Poznań 1974.
  6. Poprawski B., Stawczyk Z., Ćwiczenia ogólnorozwojowe lekkoatlety. Poznań 1972.
  7. Sozański H., Witczak T., Trening szybkości. Warszawa 1981.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            PIŁKA NOŻNA

                            Katedra Zarządzania i Coachingu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Ryszard Panfil

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie z piłki nożnej                                                        

Prowadzący: dr Krzysztof Paluszek

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

           

            Efekty kształcenia: przygotowanie zawodowe do współpracy z uzdolnionymi graczami oraz kierowania zespołem sportowym w amatorskich klubach sportowych, klasach sportowych w szkołach podstawowych, ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych; związkach piłki nożnej (kadry regionalne) oraz organizacjach sportowych.

            Program: metodyka trenowania indywidualnych dyspozycji sportowców do gry w piłkę nożną – funkcjonalny trening zdolności koordynacyjnych, szybkościowych, skocznościowych. Kondycyjnych, trening tlenowy (regeneracyjny, niskiej intensywności, wysokiej intensywności), trening beztlenowy (szybkościowo-wytrzymałościowy), trening tlenowy o wysokiej intensywności, podstawowy, funkcjonalny oraz specyficzny trening siłowy, metody odnowy sił psychicznych i biologicznych. Propedeutyka kierowania zespołem graczy – zarządzanie umiejętnościmi i aktywnością graczy.

            Zalecana literatura:

  1. Bangsbo J., Sprawność fizyczna piłkarza. COS, Warszawa 1999
  2. Chmura J., Szybkość w piłce nożnej. AWF, Katowice 2001.
  3. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry sportowem. Kształcenie gracza na etapie wstępnym. AWF, Wrocław 2005.
  4. Paluszek K., Nowoczesne nauczanie gry w piłkę nożną. BK, Wrocław 2003.
  5. Paluszek K., Indywidualizacja procesu treningowego w grze w piłkę nożną: trening sportowy na przełomie wieków. AWF, Warszawa 2002.
  6. Panfil R., Żmuda W., Nauczanie gry w piłkę nożną. Sportex, Wrocław 1996.
  7. Panfil R., Edukacja uzdolnionego gracza i zarządzanie zespołem sportowym. AWF, Wrocław 2000.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            PIŁKA RĘCZNA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie z piłki ręcznej                                                       

Prowadzący: prof. dr hab. Zbigniew Naglak, dr Andrzej Dudkowski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie do nauczania i uczenia się gry w piłkę ręczną na wstępnym etapie kształcenia gracza. Poznanie istoty i funkcji gry w piłkę reczną na wstępnym etapie kształcenia gracza, wieku starszego dzieciństwa. Nabycie umiejętności rozpoznawania predyspozycji do gry. Nabycie umiejętności posługiwania się metodą problemową do nauczania i uczenia się gry. Poznanie kompetencji trenera w zakresie działań etycznych, kreacyjnych, komunikacji i kierowania procesami kształcenia gracza.

            Program: gra w piłkę ręczną jako dyscyplina sportu. Fazy, cykle i etapy dochodzenia do mistrzostwa sportowego. Cele wstępne etapu kształcenia gracza. Gra w piłkę ręczną jako test oceny uzdolnienia. Zadaniowa forma jako środek uczenia się gry. Zasady działania gracza podczas wykonywania działań w ataku (z piłką, bez piłki) oraz w obronie. Części praktyczne ułatwiające nauczanie i uczenie się gry (uczenie fragmentów gry poprzez akcje, działania indywidualne, umiejętności pozycyjnego działania). Metody doskonalenia zdolności motorycznych oraz gibkości ciała gracza. Metody samooceny efektów nauczania i uczenia się gry. Kompetencje trenera.

            Zalecana literatura:

  1. Czerwiński J., Charakterystyka gry w piłkę ręczną. AWFiS, Gdańsk 1996.
  2. Naglak Z., Nauczanie i uczenie się wielopodmiotowej gry z piłką. Kształcenie gracza na wstępnym etapie. AWF, Wrocław 2005.
  3. Norkowski H., Piłka ręczna – bramkarz. Zasady gry, technika, taktyka. AWF, Warszawa 1996.
  4. Panfil R., Prakseologia gier sportowych. AWF, Wrocław 2006.
  5. Pszczołowski T., Mała encyklopedia prakseologii i teorii organizacji. Ossolineum, Wrocław-Warszawa-kraków-Gdańsk 1978.
  6. Ważny Z., Leksykon treningu sportowego. AWF, Warszawa 1994.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU

                            PIŁKA SIATKOWA

                            Katedra Zespołowych Gier Sportowych

                                   Kierownik: dr hab. Andrzej Rokita, prof. nadzw.

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie z piłki siatkowej

Prowadzący: dr Józef Wołyniec, dr Edward Superlak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

           

            Efekty kształcenia: przygotowanie zawodowe do szkolenia uzdolnionych graczy; pozyskanie wiedzy w zakresie psychomotorycznego rozwoju zawodników oraz umiejętności metodycznych kształcenia dyspozycji osobniczych w procesie treningu ekstensywnego; umiejętności kontrolowania efektów treningowych oraz ich analizy i wnioskowania dla wyznaczania celów i zadań treningowych.

            Program: cele i zadania w procesie kształcenia gracza w etapie wstępnym i podstawowym; analiza sytuacyjnego i dyspozycyjnego działania gracza; tworzenie efektów gry poprzez współdziałanie graczy; metodyka kształcenia graczy w aspekcie funkcjonalnych dyspozycji psychomotorycznych; metody oceny efektów treningowych oraz ich analiza i wnioskowanie.

            Zalecana literatura:

  1. Naglak Z., Społeczne i metodyczne aspekty sportu klasyfikowanego. AWF, Wrocław 1987.
  2. Naglak Z., Metodyka trenowania sportowca. AWF, Wrocław 1999.
  3. Naglak Z., Teoria zespołowej gry sportowej. AWF, Wrocław 2001.
  4. Panfil R., Edukacja uzdolnionego gracza i zarządzanie zespołem sportowym. AWF, Wrocław 2000.
  5. Papageorgiou A., Spitzley W., Piłka siatkowa – podręcznik nauczania podstawowego. Marshal, Wrocław 1999.
  6. Oficjalne przepisy gry w piłkę siatkową (edycja 2002-2004). PZPS, Warszawa 2002.
  7. Superlak E., Piłka siatkowa – techniczno-taktyczne przygotowanie do gry. BK, Wrocław 2005.
  8. Uzarowicz J., Siatkówka. Co jest grane? AWF, Kraków 1998.
  9. Wołyniec J. (red.), Wybrane zagadnienia teorii i praktyki gry w piłkę siatkową. AWF, Wrocław 1982.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU                                                PŁYWANIE

                            Katedra Aktywności Ruchowej w Środowisku Wodnym

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krystyna Zatoń

Język wykładowy: polski, angielski, rosyjski              Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: posiadanie stopnia instruktora pływania, zainteresowanie i orientacja w bieżących zagadnieniach sportu pływackiego.                                                   

Prowadzący: dr Krystyna Antoniak-Lewandowska, dr Mirosław Fiłon

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: kompetencje trenera pływania kl. II – uprawnienia do prowadzenia nauki pływania i treningu sportowego na wszystkich etapach szkolenia pływackiego.

            Program: fizyka pływania sportowego. Biomechaniczna analiza techniki pływania sportowego. Metodyka treningu pływackiego. Zasady, metody, środki w treningu pływaka. Organizacja i systemy szkolenia pływackiego. Organizacja zawodów sportowych w pływaniu.

            Zalecana literatura:

  1. Bartkowiak E., Pływanie sportowe. COS, Warszawa 1999.
  2. Bartkowiak E., Pływanie – Program szkolenia dzieci i młodzieży. COS, Warszawa 1997.
  3. Czabański B., Fiłon M., Zatoń K. (red.), Elementy teorii pływania. AWF, Wrocław 2008.
  4. Maglischo E.W., Swimming fastest. Champaign II, Human Kinetics 2003.
  5. Płatonow W.N., Trening wyczynowy w pływaniu. COS, Warszawa 1997.
  6. Waade B., Pływanie sportowe i ratunkowe – teoria i metodyka. AWFiS, Gdańsk 2005.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU                                                STRZELECTWO SPORTOWE

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego                                

Prowadzący: dr Kazimierz Kurzawski

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie specjalistów do pracy trenerskiej na podstawowym etapie szkolenia w strzelectwie sportowym. Nabycie umiejętności i sprawności kierowania procesem wychowania i szkolenia uzdolnionego sportowca.

            Program: elementy charakteryzujące strzelectwo sportowe. Uwarunkowania zachowania się zawodnika podczas strzelania. Technika strzelania w konkurencji z broni długiej, krótkiej. Analiza techniki strzelania. Ograniczenia w realizacji czynności ruchowych podczas strzelania. Taktyka rozgrywania konkurencji – taktyczne zasady rozgrywania konkurencji, finałów. Dobór sportowców do strzelania sportowego – kryteria uzdolnień do poszczególnych konkurencji. Etapy doboru i selekcji do strzelectwa sportowego. Specyfika sportu dzieci i młodzieży. Programowanie jednostek treningowych. Programowanie zadań (na różnych poziomach zaawansowania sportowego): technicznych, taktycznych, psychicznych, ogólnych, ukierunkowanych, specjalnych. Prowadzenie strzelań kontrolnych, organizowanie strzelań finałów i sędziowanie. Kryteria i metody oceny techniki strzelania. Przygotowanie broni i sprzętu do strzelania. Budowa i wyposażenie strzelnic. Udział w organizacji i sędziowaniu zawodów sportowych.

            Zalecana literatura:

  1. Czabański B., Kształcenie psychomotoryczne. AWF, Wrocław 2000.
  2. Kurzawski K., Sobiech K.A., Wybrane elementy specyficznego wysiłku w strzelectwie sportowym. AWF, Wrocław 1993.
  3. Kurzawski K., Umiejętności menedżerskie trenera. [w:] K. Perechuda (red.) Zarządzanie przestrzenią sportu. AWF, Wrocław 2000.
  4. Kurzawski K., Czynności zawodowe trenera. Biuletyn Informacyjno-Szkoleniowy PZSS, Warszawa 2001, nr 1, s. 151-154.
  5. Kurzawski K., Kijowski A., Wybrane elementy kontroli w strzelectwie sportowym. [w:] R. Bartoszewicz, T. Koszczyc (red.) Kontrola i ocena w wychowaniu fizycznym. AWF, Wrocław 2003, s. 359-367.
  6. Kurzawski K., Kijowski A., Wybrane obszary zastosowania systemy informacyjno-kontrolnego w strzelectwie sportowym. [w:] E. Niedzielska, K. Perechuda (red.) Koncepcje i narzędzia zarządzania informacją i wiedzą. AE, Wrocław 2005, s. 172-179.
  7. Kurzawski K. (red.), Strzelectwo sportowe. Nowoczesne rozwiązania szkoleniowe, z. 2. AWF, Wrocław 2005.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU                                                SZERMIERKA

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktora szermierki                                                     

Prowadzący: mgr Anna Medyńska, mgr Adam Medyński

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie specjalistów do pracy trenerskiej na podstawowym etapie szkolenia w szermierce. Nabycie umiejętności i sprawności kierowania procesem wychowania i szkolenia uzdolnionego sportowca.

            Program: zasady bezpieczeństwa, urazowość i zapobieganie jej oraz kryteria wiekowe i zdrowotne w szermierce. Ubiór szermierczy i higiena. Podstawowa technika ruchów nóg w walce szermierczej w czasie działań przygotowawczych, obronnych i zaczepnych oraz jej biomechaniczne uwarunkowania. Floret – metodyka nauczania techniki i taktyki. Praktyczne wykorzystanie zasad wychowania, nauczania i zasad treningu w szkoleniu szermierza. Jednostka treningowa w treningu szermierza: części składowe, treści, metodyka, organizacja. Systematyka działań szermierczych i jej znaczenie w nauczaniu szermierki oraz rozwiązywaniu problemów taktycznych w walce. Przepisy i regulaminy sędziowania zawodów szermierczych. Podstawowa technika ruchów nóg w walce szermierczej na szable w czasie działań przygotowawczych, obronnych i zaczepnych oraz jej biomechaniczne uwarunkowania. Szabla – metodyka nauczania techniki i taktyki. Szpada – metodyka nauczania techniki i taktyki. Somatyczno-morfologiczne kryteria naboru do szermierki. Selekcja w dalszych etapach nauczania. Lekcja indywidualna jako podstawowa forma nauczania nowych działań i indywidualizacji obciążeń szermierza. Taktyka i przygotowanie taktyczne w szermierce. Motywacja i jej rozwój w procesie treningowym.

            Zalecana literatura:

  1. Bandach L., Wpływ osobowości na style walki w szermierce. Trening nr 3, COS, Warszawa 2000.
  2. Czajkowski Z., Podstawowy kurs szermierki na szpady. PZS, Warszawa 1997.
  3. Czajkowski Z., Szermiercza praca nóg. Sport Wyczynowy 1998, nr 3-4, s. 27-30.
  4. Czajkowski Z., Teoria, praktyka i metodyka szermierki. Wybrane zagadnienia. AWF, Katowice 2001.
  5. Czajkowski Z., Trening szermierza – wybrane zagadnienia, cz. I i II. AWF, Katowice 1988.
  6. Czajkowski Z., Taktyka i psychologia w szermierce, cz. 1. AWF, Katowice 1984.
  7. Regulaminy zawodów Międzynarodowej Federacji Szermierczej. AKAPIT-DTP, Warszawa 1999.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU                                                TENIS

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: uprawnienia instruktorskie z tenisa, II klasa sportowa                        

Prowadzący: dr Mieczysław Lewandowski, dr Mariusz Nowak

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: przygotowanie studentów do pracy szkoleniowej w dyscyplinie tenis na wszystkich poziomach współzawodnictwa sportowego.

            Program: metodologia obserwacji zachowań zawodnika w grze, budowa procesu edukacji tenisisty opartego na działaniach w grze, z uwzględnieniem jego indywidualizacji, kwantyfikacji oraz intelektualizacji, umiejętność wykorzystania danych fizjologicznych, biochemicznych, psychologicznych, antropometrycznych i biomechanicznych dla potrzeb treningu, aspekty techniczne, funkcja i zastosowanie uderzeń w realizacji taktyki gry, trener jako manager.

            Zalecana literatura:

  1. Bober T., Zawadzki J., Biomechanika układu ruchu człowieka. BK, Wrocław 2003.
  2. Nowak M., Lewandowski M., Weryfikacja arkusza obserwacji działań w grze w tenisie ziemnym. Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, Wrocław 2003.
  3. Nowak M., Lewandowski M., Stan obecny i możliwości usprawniania edukacji tenisisty. Człowiek i Ruch 1(3), Wrocław 2001.
  4. Nowak M., Lewandowski M., Rejestracja zdarzeń sportowych jako podstawa projektowania procesu treningowego. AE, Wrocław 2004.
  5. Panfil R., Edukacja uzdolnionego gracza i zarządzanie zespołem sportowym. AWF, Wrocław 2000.
  6. Naglak Z., Metodyka trenowania sportowca. AWF, Wrocław 1991.
  7. Przepisy gry w tenisa. PZT, Warszawa 1999.
  8. Regulaminy turniejowe. PZT, Warszawa 2000.

 

                            TEORIA I METODYKA DYSCYPLIN SPORTU                                                TENIS STOŁOWY

                            Katedra Dydaktyki Sportu

                                   Kierownik: prof. dr hab. Juliusz Migasiewicz

Język wykładowy: polski                                                      Status przedmiotu: obowiązkowy

Rok I, semestr 2                   Stopień studiów: II                Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Wymagania wstępne: stopień instruktora sportu w tenisie stołowym                                    

Prowadzący: dr Ziemowit Bańkosz

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

30

 

Forma zaliczenia:

 

E

 

ECTS:

 

 

3

 

            Efekty kształcenia: opanowanie wiadomości i umiejętności praktycznych z zakresu techniki gry i metodyki nauczania. Opanowanie umiejętności pracy z zawodnikiem uzdolnionym.

            Program: zagadnienia techniki nowoczesnego tenisa stołowego – technika gry, tendencje rozwojowe dyscypliny, indywidualizacja. Metodyka nauczania gry w tenisa stołowego. Rozkład środków treningowych na różnych etapach szkolenia. Przygotowanie taktyczne w tenisie stołowym. Przygotowanie fizyczne i psychiczne w tenisie stołowym. Przepisy gry w tenisa stołowego i ich interpretacja. Planowanie szkolenia. Prowadzenie treningów – przygotowanie, organizowanie i praktyczne prowadzenie zajęć. Analiza gry zawodnika.

            Zalecana literatura:

  1. Bucher W., 1014 Spiel – und Ubnungsformen im Tischtennis. Schorndorf 1993.
  2. GroB B.-U., Huber D., Tischtennis. Hamburg 1995.
  3. Grubba A., Nauka tenisa stołowego w weekend. AWF, Gdańsk 1996.
  4. Hudetz R., Tenis stołowy 2000. Modest, Łódź 2005.
  5. Iwanow W., Tenis stołowy. WOZTS, Warszawa 1973.
  6. Klimkowski T., Tenis stołowy – technika i metodyka treningu. AWF, Gdańsk 1995.
  7. Kulczycki R., Tenis stołowy bez tajemnic. Gorzów Wlkp., Warszawa 2002.

1.13. Alfabetyczna lista przedmiotów do wyboru

 

Przedmioty teoretyczne

Aktywność fizyczna w systemie wartości osób niepełnosprawnych – studium aksjologiczne

Anatomia na żywym człowieku

Anatomia narządów wewnętrznych

Anatomia topograficzna

Biochemiczne podstawy treningu i wspomagania

Biofizyka

Biometria w sporcie

Coaching uzdolnionego sportowca

Czynnościowa analiza łańcuchów biokinematycznych

Doping farmakologiczny – problem współczesnego sportu

Edukacja do czasu wolnego

Edukacja olimpijska

Ekotoksykologia

Elektromiografia w diagnostyce mięśnia

Elementy antropologii kulturowej

Filozofia i etyka sportu

Fizyka sportu

Genetyka w sporcie

Historia polskiej piłki nożnej

Komputerowa analiza chodu

Komunikacja społeczna

Literatura jako medium wartości

Masaż klasyczny

Masaż sportowy

Medycyna sportu

Morfofunkcjonalna analiza postawy ciała

Morfostrukturalne podstawy układu krążeniowo-oddechowego

Motoryczność człowieka dorosłego

Negocjacje

Nowe w biologii

Oblicza sportu

Odnowa biologiczna

Odnowa biologiczna w sporcie niepełnosprawnych

Organizacja i sędziowanie imprez lekkoatletycznych

Organizacja sportu szkolnego

Organizacja zawodów i zgrupowań sportowych

Podstawy budowy i funkcji układu nerwowego

Podstawy dietetyki

Podstawy fizjologii i biochemii

Podstawy funkcjonowania organizmu człowieka

Podstawy marketingu

Podstawy ratownictwa medycznego

Podstawy rekreacji

Podstawy rekreacyjnego uprawiania żeglarstwa morskiego

Podstawy topografii układu ruchu

Podstawy treningu zdrowotnego

Praca opiekuńczo-wychowawcza na koloniach i obozach

Programy komputerowe w edycji i prezentacja pracy dyplomowej

Projektowanie systemów treningowych

Propedeutyka olimpizmu

Propedeutyka teorii wychowania fizycznego

Psychomotoryczne wspomaganie rozwoju dziecka

Rekreacja zimowa

Sponsoring sportowy

Sport dzieci i młodzieży

Sport w propagandzie

Sporty wodne  

Strategia prezentacji – praktyka wystąpień publicznych

Studium rodziny

Styl życia a zdrowie

Traumatologia sportu

Trening interpersonalny i asertywności

Turystyka kwalifikowana

Wprowadzenie do technik relaksacyjnych i medytacyjnych

 

Przedmioty praktyczne

Aerobik klasyczny

Badminton

Boks

Ćwiczenia siłowe

Fitness w wodzie

Golf

Halowa piłka nożna – futsal

Joga – gimnastyka ciała i umysłu

Ju-Jitsu

Lekkoatletyczne formy kształcenia motorycznego człowieka

Łyżwiarstwo

Pilates i stretching dla każdego

Pływanie alternatywne

Podstawy kajakarstwa górskiego

Podstawy rekreacyjnego uprawiania żeglarstwa śródlądowego

Podstawy techniki snowboardowej

Podstawy uczenia się techniki narciarskiej

Propedeutyka siatkówki plażowej

Rekreacyjne formy żeglarstwa deskowego

Strzelectwo sportowe

Taniec nowoczesny

Tańce latynoamerykańskie

Tańce standardowe

Tenis – nauczanie i doskonalenie techniki

Tenis stołowy

Teoria i metodyka streetballa

Trening zdrowotny – Nordic Walking

Turystyka kajakowa

Zaawansowane formy Nordic Walking

Zajęcia fitness z przyborami

 

1.14. Prezentacja przedmiotów teoretycznych do wyboru – w układzie alfabetycznym

 

                            AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA W SYSTEMIE WARTOŚCI

                            OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH – STUDIUM AKSJOLOGICZNE

                            Katedra Podstaw Fizjoterapii

                                   Kierownik: prof. dr hab. Krzysztof A. Sobiech

Język wykładowy: polski                                                       Status przedmiotu: fakultatywny

Wymagania wstępne: brak                                                   Metody nauczania: wykład, ćwiczenia

Stopień studiów: II

Prowadzący: dr Krzysztof Pezdek

 

Forma przedmiotu:

Wykład

Ćwiczenia

 

ZZU w sem. (h)

10

20

 

Forma zaliczenia:

 

Zo

 

ECTS

 

 

2

 

            Efekty kształcenia: poznanie najważniejszych koncepcji i problemów aksjologicznych leżących u podstaw współczesnej definicji człowieka oraz społeczeństwa z uwzględnieniem perspektywy osób niepełnosprawnych. Poznanie wpływu aktywności fizycznej osób niepełnosprawnych na ich system wartości oraz wpływu systemu wartości osób niepełnosprawnych na ich funkcjonowanie. Umiejętność identyfikowania poszczególnych rodzajów wartości, budowania hierarchii wartości osób niepełnosprawnych, definiowania aktywności fizycznej osób niepełnosprawnych w kontekście ich rzeczywistych potrzeb oraz celów.

            Program: kształtowanie się pojecia wartość, jego definicja i funkcjonowanie w naukach społecznych. Sposoby istnienia wartości oraz hierarchie wartości. Niepełnosprawność w ujęciu jednostkowym i społecznym – perspektywa aksjologiczna. Aktywność fizyczna osób niepełnosprawnych w ujęciu wybranych środowisk – rodzina,